Σχέσεις Ελλάδος και Ρωσίας

Σχέσεις Ελλάδος και Ρωσίας διαχρονικά

Η Ιστορική ανατομία ενός ισχυρού Γεωπολιτικού δεσμού
Τα τελευταία κυρίως χρόνια, μετά την πρόταση κοινής κατασκευής ενός δικτύου παροχής ενέργειας (ο περίφημος αγωγός φυσικού αερίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης) εκ μέρους της μετα-σοβιετικής Ρωσίας, παρατηρείται ένας έντονος προβληματισμός που ξαναφέρνει στο προσκήνιο τις σχέσεις των δυο Εθνοτήτων (Ελλάς-Ρωσία). Η ζοφερή μάλιστα πραγματικότητα της νεοελληνικής κοινωνίας, έχει κυριολεκτικά ξεβράσει κάθε είδους «άποψη», ξεκινώντας από την μοιρολατρία, την φαντασιολογική ανοησία και την ανυπόστατη κινδυνολογία των διαφόρων αποχρώσεων των άκρων του πολιτικού φάσματος, φθάνοντας μέχρι και την δουλοπρεπή συμπεριφορά των κυβερνήσεων του νεοελληνικού προτεκτοράτου έναντι του ευρωατλαντισμού, που τρέμουν ακόμα και τις αντιρρήσεις του.
Και με βάση αυτό το γεγονός, εξάγεται το συμπέρασμα του κατά πόσον υπάρχει ουσιαστική κινητικότητα προς την κατεύθυνση εύρεσης εξόδου από τον ολοένα και σφικτότερο βρόγχο του πλανητικού ιμπεριαλισμού μιας τόσο σύγχρονης όσο και διττής PAX, που ακούει στο διπλό όνομα: AMERICANA-SIONISTA.
Στην συνέχεια, παρουσιάζεται κι αναλύεται το ιστορικό πλαίσιο επί του οποίου οικοδομήθηκαν οι Ελληνορωσικές σχέσεις, με σκοπό όχι μόνο την απλή περιγραφή τους, αλλά την απόδοση ενός σαφούς γεωπολιτικού προσανατολισμού, μέσα από τα ιστορικά προηγούμενα (Α, Β, Γ, Δ) που πραγματοποιήθηκαν κατά τις επαφές τους στο πέρασμα του χρόνου.
 Μια παλιά Αυτοκρατορία πίπτει, μια Νέα γεννιέται
Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453, δημιούργησε αδιαμφισβήτητα στο ιστορικό και γεωπολιτικό προσκήνιο ένα μεγάλο κενό. Κενό που έμελλε να αναπληρωθεί μόνον από κάποια ισχυρή μεν δύναμη, αλλά ταυτόχρονα κατόχου των ίδιων περίπου χαρακτηριστικών με εκείνα της απολεσθείσας. Έτσι, η δυναμική εμφάνιση της Αυτοκρατορίας των Ρώσων, από τα πρώτα της κιόλας βήματα –κατά τα οποία οι Ρώσοι επιδόθηκαν σε διαδοχικούς Εθνικούς πολέμους οι οποίοι ξεκίνησαν από τον υποσκελισμό της μογγολικής Χρυσής Ορδή και των Τατάρων κι έφθασαν μέχρι την απόλυτη κυριαρχία του πρώτου τσάρου του Ιβάν του Τρομερού-, παρότι έλαβε χώρα βορειότερα της εγγύτερης ευρασιατικής περιοχής, που κάλυπτε η Βυζαντινή (ακόμα και στο απόγειο της) ήταν αρκετή για να αναλάβει εκ διαδοχής την θέση του πάγιου κέντρου συσπείρωσης στα μάτια όλων των ορθόδοξων Λαών της ανατολικής Ευρώπης.
Δεν είναι μάλιστα καθόλου τυχαία, τόσο η άμεση αναγωγή στους συμβολισμούς (υιοθέτηση του δικέφαλου αετού και του αξιώματος του τσάρου/καίσαρα), όσο και η πνοή που την διακατείχε, σαφέστατα επηρεασμένη από την επαφή του νεαρού ακόμα Ρωσικού Έθνους με την μεγάλη νοτιοανατολική Αυτοκρατορία.
Από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου (1689-1725), οπότε η Ρωσία καθίσταται ισχυρή Ευρωπαϊκή δύναμη και ανακηρύσσεται επισήμως Αυτοκρατορία, ο κυριότερος αντίπαλος παρουσιάστηκε στο πρόσωπο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο σταθερός γεωστρατηγικός προσανατολισμός της υπήρξε ο έλεγχος της Μαύρης Θάλασσας και η πρόσβαση στους εμπορικούς δρόμους του Αιγαίου και ευρύτερα της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό δημιούργησε τις συνθήκες ενός φυσικού ανταγωνισμού και την συνεπαγόμενη εχθρότητα. Ο ίδιος ο τσάρος, ενστερνιζόμενος την προαναφερόμενη Ελληνορωμαϊκή πνοή, θεώρησε πολύ γρήγορα εαυτόν «Ρωσογραικών αυτοκράτορα» κι εξέδωσε προκήρυξη με την οποία καλούσε τους ορθόδοξους πληθυσμούς να επαναστατήσουν εναντίον της Υψηλής Πύλης.
Ο στόχος αυτός, που δημιουργούσε κλίμα έντασης και οδήγησε συχνά σε πόλεμο τις δύο Αυτοκρατορίες, φαίνεται ότι απέκτησε σαφέστερα χαρακτηριστικά στα χρόνια της Μεγάλης Αικατερίνης Β’ (1762-1796). Η ίδια η τσαρίνα Αικατερίνη, είχε εκδηλώσει ανοιχτά τον σκοπό της να δημιουργήσει ένα μεγάλο αυτόνομο κράτος στον Νότο, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη χρησιμοποιώντας σαν στήριγμα το Ελληνικό στοιχείο. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα, είχε ονομάσει τον δευτερότοκο εγγονό της, Κωνσταντίνο και του είχε δώσει Ελληνική παιδεία, ώστε να τον χρίσει ηγεμόνα της περιοχής.
Α) Πρώτος Ρωσοτουρκικός Πόλεμος –Συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή
Μέρος του Ρωσικού σχεδίου δράσης αποτελούσε και η εξέγερση των Ορθόδοξων πληθυσμών της Βαλκανικής και, ανάμεσά τους, των Ελληνικών πληθυσμών της Ρούμελης, της Πελοποννήσου και των νησιών του Αιγαίου. Η κοινή θρησκευτική πίστη αποτελούσε το έδαφος για τη διεκδίκηση εκ μέρους της Ρωσίας της αναγνώρισής της ως «προστάτιδας» των ορθοδόξων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Φαίνεται μάλιστα ότι το πέτυχε μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, γεγονός το οποίο της επέτρεψε να επεμβαίνει έκτοτε στις εσωτερικές υποθέσεις της Πύλης.
Η συνθήκη πήρε το όνομά της από το ομώνυμο χωριό, κοντά στη Σιλιστρία, στο οποίο υπογράφηκε την 21η Ιουλίου 1774 και ήταν το αποτέλεσμα του Α’ μεγάλου Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1768-74), στον οποίο η Ρωσία κατέλαβε την Αζοφική, την Κριμαία και τη Βεσσαραβία. Υπό τον κόμητα στρατάρχη Π.A. Ρουμιάντσεφ, οι Ρώσοι επέδραμαν στη Μολδαβία και νίκησαν τους Οθωμανούς στη σημερινή Βουλγαρία, αναγκάζοντας τους Οθωμανούς να ζητήσουν ειρήνη.
Η Ρωσία με αυτή την νίκη της, επέβαλε το ασαφές δικαίωμα προστασίας των Ορθόδοξων υπηκόων της Πύλης από τον Τσάρο. Εκμεταλλευόμενη μάλιστα την εσκεμμένη ασάφειά της παραγράφου αυτής της συνθήκης, οδήγησε στην διατύπωση για πρώτη φορά του λεγόμενου «Ανατολικού ζητήματος», που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση των Οθωμανών. Με την υπογραφή της συνθήκης, κατοχυρώθηκε νομικά το δικαίωμα της χρήσης της Ρωσικής σημαίας από Έλληνες πλοιοκτήτες, όπως και η ναυπήγηση και ο εξοπλισμός πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος. Γεγονός που οδήγησε στην πρώτη (στην μετα-βυζαντινή εποχή) επίσημη αναγνώριση του υπόδουλου Ελληνισμού πολλά χρόνια πριν από την αναγνώριση του ναυτικού αποκλεισμού των Ελλήνων στους Τούρκους (1822), από την Μ.Βρετανία, με την οποία αναγνωριζόταν το εμπόλεμο του Ελληνικού Έθνους (1).
Β) Τα Ορλωφικά
Η εξέγερση που εκδηλώθηκε το 1770 στην Πελοπόννησο, τα λεγόμενα «Ορλωφικά», σχεδιάσθηκε και οργανώθηκε από τους Ρώσους αξιωματούχους που ανήκαν στο στενό περιβάλλον της Αικατερίνης της Μεγάλης: Γρηγόριο Ορλώφ και των αδελφών του Αλέξιο και Θεόδωρο, οι οποίοι συνέβαλαν στην ανατροπή του τσάρου Πέτρου Γ’. Παρουσιάστηκε σαν ένας «αγώνας της Ελευθερίας ενάντια στην τυραννία», της επικράτησης, δηλαδή, του χριστιανικού Ευρωπαϊκού πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα του ισλαμικού-ασιατικού δεσποτισμού. Το αποτέλεσμα όμως, έδειξε πως έλαβε χώρα στο πλαίσιο ανάπτυξης των συμφερόντων της Ρωσικής ηγεμονίας, αποβλέποντας ουσιαστικά στον επαναπροσδιορισμό της κυριαρχίας στην περιοχή.
Το καλοκαίρι του 1769 και ενώ ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774), συνεχίζεται με Οθωμανικές επιτυχίες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, αναχωρούν από το λιμάνι της Κροστάνδης, στη Βαλτική, 14 πλοία με περίπου 600 στρατιώτες. Πρόκειται για την πρώτη Ρωσική ναυτική μοίρα, αποστολή της οποίας ήταν να πλεύσει στη Μεσόγειο και να αναλάβει πολεμική δράση στο Αιγαίο, κινητοποιώντας ταυτοχρόνως σε εξεγέρσεις τους χριστιανικούς πληθυσμούς στις νότιες βαλκανικές κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ιδίως στην Πελοπόννησο.
Στη δύναμη αυτή, την οποία θα ακολουθούσε και μια δεύτερη μοίρα, οι Ρώσοι είχαν υποσχεθεί πως θα προσέθεταν και άλλα πλοία, που κατασκευάζονταν στη Ρωσία καθώς και σε λιμάνια της Ιταλίας, όπου διενεργούταν στρατολόγηση για την συγκρότηση πληρωμάτων. Επρόκειτο για εγχείρημα παράτολμο και με πολλές υποσχέσεις προς του Έλληνες που θα έμεναν ανικανοποίητες. Η Ρωσία δεν είχε ναυτική παράδοση και έως τότε στήριζε τη στρατιωτική της ισχύ σε χερσαίες δυνάμεις.
Την 17η Φεβρουαρίου του 1770, ένα τμήμα του στόλου υπό τον Θ. Ορλώφ αγκυροβόλησε στο Οίτυλο της Μάνης, ξεκινώντας την εξέγερση στην Πελοπόννησο τις επόμενες ημέρες. Ιδιαίτερες διαπραγματεύσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από το 1769 με τους Μανιάτες, στους οποίους απευθύνθηκαν με επιστολές τους ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Πάνιν και ο Αλέξιος Ορλώφ (2), ενώ αρκετές υπήρξαν και οι αποστολές Μανιατών στη Βενετία και άλλες πόλεις της Ιταλικής χερσονήσου, όπου βρίσκονταν την εποχή εκείνη οι επικεφαλής της επικείμενης επιχείρησης με σκοπό να την προετοιμάσουν. Οι Μωραΐτες επιδίωκαν να δεσμεύσουν τους Ρώσους με την αποστολή αρκετών χιλιάδων ενόπλων. Οι Ρώσοι, από την πλευρά τους, υπόσχονταν χωρίς φειδώ, φάνηκε ωστόσο από τον αριθμό πλοίων, ενόπλων και πολεμικών εφοδίων που έστειλαν στην Πελοπόννησο, ότι δεν ήταν η ξηρά το πεδίο που τους ενδιέφερε να δοκιμαστούν στρατιωτικά, αλλά η θάλασσα.
Τελικά η εξέγερση κράτησε μόνο τρεις μήνες, για να κατασταλεί σχετικά εύκολα, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές μεταξύ του Ελληνικού πληθυσμού του τόπου. Επίσης, λόγω της παρουσίας των πολυάριθμων ενόπλων, στρατολογημένων για την καταστολή της –οι Τουρκαλβανοί-, δημιουργήθηκε και το κλίμα τρομοκρατίας σε βάρος του Ελληνισμού, το οποίο διατηρήθηκε επί πολλά έτη.
 Γ) Η Εθνεγερσία του 1821
Ι) Οι επιδιώξεις και η καταπόντιση του σχεδίου του Υψηλάντη στην Μολδοβλαχία
Το πρώτο μέλημα του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας και ηγέτη του Επαναστατικού στρατού, Αλέξανδρου Υψηλάντη ήταν να λάβει επισήμως από τον Τσάρο δίχρονη άδεια. Η δικαιολογία –και δικαίως- ήταν από αστεία ως και ύποπτη: “λουτροθεραπεία στο εξωτερικό”. Στην πραγματικότητα βέβαια, ο Υψηλάντης μετέβηκε στη Βεσσαραβία όπου θα ξεκινούσε τη στρατιωτική προπαρασκευή της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αφού πρώτα πέρασε από την Οδησσό, πόλη με σημαντική Ελληνική εμπορική παροικία και πολυπληθή τοπική Εφορία της Φιλικής Εταιρείας. Εκεί έλαβε επιστολή του Αναγνωσταρά που τον πληροφορούσε πως ο Μωριάς σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, μπορεί να αντιπαραθέσει περίπου 30.000 ένοπλους απέναντι σε μία δύναμη 12.800 μουσουλμάνων.
Στην Οδησσό τον επισκέφτηκε στις 22 Αυγούστου, ερχόμενος από την πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, Αγία Πετρούπολη όπου έχει συναντηθεί με τον Καποδίστρια, ο γραμματέας του Ρωσικού προξενείου της Πάτρας και στέλεχος της Φιλικής Εταιρείας Ι.Παπαρρηγόπουλος. Στη μεταξύ τους συζήτηση ο Υψηλάντης εξέφρασε τη σκέψη να κατέβει στο Μωριά και να ηγηθεί εκεί της Επαναστάσεως. Ο Παπαρρηγόπουλος όμως, υποστήριξε πως το Κίνημα έπρεπε να ξεκινήσει από τη Μολδοβλαχία, διότι κατά τη γνώμη του παρουσίαζε τρία πλεονεκτήματα:
α) Οι Οθωμανοί έβρισκαν σε απόσταση αναπνοής από τις εξεγερμένες Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, τη Ρωσική στρατιά της Βεσσαραβίας. Δεν θα μετακινούσαν λοιπόν, τις δυνάμεις τους προς τον νότο, αφήνοντας ευοίωνες συνθήκες για να ξεσπάσει το κύριο μέρος της Εθνεγερσίας στην Πελοπόννησο. β) Ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων πιστεύοντας, λόγω της γεωγραφικής γειτνίασης Μολδοβλαχίας, ότι θα υπάρξει άμεση Ρώσικη εμπλοκή, θα συνέχιζε με μεγαλύτερο πείσμα τον πόλεμο του κατά της Πύλης. γ) Για τον ίδιο λόγο Μωραΐτες και Ρουμελιώτες θα εύρισκαν τη δύναμη να ξεσηκωθούν.
Σε αυτή την εξέλιξη, στήριζε ξεκάθαρα ο ίδιος ο Υψηλάντης τις ελπίδες του, αλλά σε αυτήν ευελπιστούσαν και οι περισσότεροι Ρώσοι αξιωματούχοι της περιοχής, οι οποίοι είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τις κινήσεις του, έστω κι αν αυτές δεν ουδέποτε εξεδήλωσαν ανοιχτές (απ-)αιτήσεις για βοήθεια προς εκείνους (3). Για αυτό τον λόγο έστειλε στις 23 Φεβρουαρίου, μέσω των Ρώσων προξένων του Ιασίου και του Βουκουρεστίου, μήνυμα στο Ρώσο πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη Στρογκανόφ καλώντας τον να «είναι άγρυπνος» και να διαμαρτυρηθεί σε περίπτωση που τα Οθωμανικά στρατεύματα θα επιχειρήσουν να παραβιάσουν τις Ρωσοτουρκικές συνθήκες και να εισβάλουν στις Ηγεμονίες. Αυτό όμως που δεν είχε υπολογίσει, ήταν οι πιέσεις της Ιεράς Συμμαχίας, για την αντίδραση της Αυστρίας και των άλλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων, σε περίπτωση που η Ρωσία βοηθούσε τους εξεγερμένους. Έτσι λοιπόν τα σχέδια αυτά έπεσαν απευθείας στο κενό. Ο Ρώσος τσάρος, όχι μόνο κράτησε ουδέτερη στάση αλλά προέβη και σε επίσημη αποκήρυξη του Υψηλάντη και της Επαναστάσεως, αφήνοντας τον τελευταίο εμβρόντητο.
Ο βασικότερος λόγος ήταν οι πιέσεις των άλλων μεγάλων δυνάμεων. Αυστρία, Γαλλία και Βρετανία δεν θα επέτρεπαν στη Ρωσία να υποστηρίξει μία Επανάσταση που θα ήταν η απαρχή του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της ανάσχεσης της πολιτικής και οικονομικής διεισδύσεως τους σε αυτή. Ο «Γίγαντας με τα Πήλινα Πόδια» αποτελούσε τον κυματοθραύστη των επιδιώξεων του τσάρου κι η εμφάνιση μιας νέας αντίπαλης με προοπτικές ναυτικής ανάπτυξης, δύναμης, θα ήταν ανταγωνιστική προς τα σχέδιά τους.
 ΙΙ) Προς την δημιουργία του νεοελληνικού προτεκτοράτου
Στις 4 Απριλίου 1826, κατά την διάρκεια του Αγώνα κι έχοντας ρεύσει ποταμοί Ελληνικού αίματος, ο τσάρος Νικόλαος Α’ (1796 – 1855) υπέγραψε με την Βρετανία το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης. Είναι το πρώτο κείμενο που αναφέρει τη λέξη Ελλάδα στη διεθνή διπλωματία και την θεωρούσε αυτοδιοικούμενη χώρα κάτω από την επικυριαρχία του σουλτάνου. Είχε προηγηθεί η αλλαγή στην διπλωματία του βασιλέα της Αγγλίας και η σοβαρή διείσδυση των συμφερόντων των αγγλοεβραίων τραπεζιτών με τα εξοντωτικά δάνεια. Ακολουθεί η συνθήκη του Λονδίνου ανάμεσα στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία τον Ιούλιο του 1827, η οποία επίσης αναγνώριζε αυτόνομη Ελλάδα κάτω από την επικυριαρχία και πάλι του σουλτάνου, στη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού και νοτιότερα.
Η κυριότερη, όμως παράμετρος, της τελευταίας συνθήκης ήταν εκείνη που απαιτούσε την αποστολή τριεθνούς στόλου στην Πελοπόννησο, με εντολή την επιβολή των αποφάσεων της, δεδομένου πως ο σουλτάνος την απέρριψε, έχοντας αποστείλει τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα υπό τον Ιμπραήμ σε μια εκστρατεία που έφθασε κοντά στο να πνίξει την Επανάσταση. Εκτελεστές της συνθήκης ορίστηκαν οι ναύαρχοι Ερρίκος Δανιήλ Γκωτιέ, κόμης Δεριγνί για τη Γαλλία, Εδουάρδος Κόδριγκτον για την Μ.Βρετανία και Λογγίνος Χέυδεν για τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Η εφαρμογή του στρατιωτικού σκέλους του σχεδίου, ήταν αυτό που τελικά οδήγησε στην ναυμαχία του Ναυαρίνου και την σύγκρουση μεταξύ των τριών Ευρωπαϊκών στόλων με τον Αιγυπτιακό, που οδήγησε στην συντριβή του τελευταίου.
Το αποτέλεσμα όμως της ναυμαχίας, ήταν κι ενδεικτικό των προθέσεων της κάθε πλευράς. Η κυβέρνηση της Μ.Βρετανίας έδειχνε «κεραυνόπληκτη προ του ανεπιθύμητου τετελεσμένου», που διέπραξε ο Κόδριγκτον. Σε ομιλία του μάλιστα ο ίδιος ο Άγγλος βασιλιάς Γεώργιος ο Δ΄ (4) διακήρυξε ανοιχτά την αντίθεσή του στην Βουλή των Λόρδων: «Στο λιμάνι του Ναυαρίνου έλαβε χώρα μια σύγκρουση τελείως απροσδόκητη μεταξύ των πόλων των συμμάχων Δυνάμεων και του στόλου της Οθωμανικής Πύλης. […] Η Αυτού Μεγαλειότις δεν μπορεί να μη θρηνήσει, που αυτή η σύγκρουση έγινε με τη ναυτική δύναμη ενός προαιωνίου συμμάχου, του σουλτάνου. Εξακολουθεί όμως να τρέφει την ελπίδα πως το ατυχές αυτό γεγονός δε θα συνοδευθεί από άλλες εχθροπραξίες».
Ο ναύαρχος Κόδρικτον, θεωρήθηκε υπαίτιος και έπεσε σε δυσμένεια. Αντιθέτως ο ναύαρχος του Ρωσικού στόλου, Χέυδεν, παρασημοφορήθηκε με κάθε επισημότητα και ο σουλτάνος, ανατρέχοντας στις διακηρύξεις του τσάρου περί «προστασίας των ορθοδόξων χριστιανών» της επικρατείας του, άνοιξε νέο πολεμικό μέτωπο μόνο με την Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο νέος αυτός Ρωσοτουρκικός Πόλεμος, με τον στρατό του τσάρου στην Ανδριανούπολη και την Τραπεζούντα, να πνίγει τον σουλτάνο, τον ανάγκασε να στείλει απεσταλμένους στον στρατηγό Ντίμπιτς την 24η Σεπτεμβρίου του 1829 μαζί με πρεσβευτές της Γαλλίας και της Μ.Βρετανίας, οι οποίοι αξίωναν την αποχώρησή των Ρώσων. Ο στρατηγός, κατ’ εντολή του τσάρου, έθεσε αμέσως ζήτημα ανεξαρτησίας της Ελλάδας χωρίς αυτή να θεωρείται υποτελής στην Πύλη –παρότι οι δυτικοί επέμεναν να διαχωριστεί αυτή η περίπτωση με τις συνθήκες του εν εξελίξει Ρωσοτουρκικού Πολέμου-, για πρώτη φορά από την έναρξη της Εθνεγερσίας.
Τελικά την 3η Ιανουαρίου 1830, στην Διάσκεψη του Λονδίνου διακηρύχθηκε η πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας, πράξη η οποία συνιστούσε διεθνή αναγνώριση του νεοελληνικού κράτους. Η συνοριακή γραμμή όμως, του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 (Αμβρακικός-Παγασητικός) κρατούσε έξω από αυτό ένα μεγάλο τμήμα της έκτασης που είχε συμφωνηθεί στην Ανδριανούπολη. Επιπλέον, καθοριζόταν η πολιτειακή μορφή του νεοσύστατου κράτους και παρεχόταν στις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις το δικαίωμα εκλογής του ηγεμόνα χωρίς να ερωτηθεί ο Ελληνικός Λαός. Δόθηκε πλήρης αμνηστία και προβλεπόταν δικαίωμα μετανάστευσης από ή και προς «τόπον Οθωμανικόν».
Δ) Ο Κριμαϊκός Πόλεμος και οι επιπτώσεις του στα εσωτερικά των Ελλήνων
H επόμενη Ρωσοτουρκική σύρραξη που επηρέασε δρώμενα στην Ελληνική χερσόνησο και το νεοελληνικό κράτος ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος του 1853-56, στον οποίο αναμείχθηκαν και άλλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις: η Αγγλία, η Γαλλία και το Βασίλειο Σαρδηνίας-Πεδεμοντίου, που πολέμησαν στο πλευρό της Τουρκίας. Άμεση αιτία του Πολέμου ήταν οι απαιτήσεις του τσάρου ως προς την προστασία των Ορθοδόξων χριστιανών που ζούσαν στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Άλλος σημαντικός παράγοντας ήταν και οι διαφορές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Γαλλίας με πρόφαση τα προνόμια Ορθοδόξων και καθολικών στους Αγίους Τόπους, που κατέχονταν από τους Τούρκους.
Με την υποστήριξη της Αγγλίας, η Τουρκία τήρησε άτεγκτη στάση απέναντι στις Ρωσικές απαιτήσεις με αποτέλεσμα την έναρξη του Πολέμου. Τον Ιούλιο του 1853 η Ρωσία κατέλαβε τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Στις 23 Σεπτεμβρίου ο Βρετανικός στόλος έπλευσε στην Κωνσταντινούπολη. Στις 4 Οκτωβρίου η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ρωσίας και τον ίδιο μήνα εξαπέλυσε επίθεση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Όταν ο Ρωσικός στόλος κατέστρεψε τον Τουρκικό στη Σινώπη, ο Βρετανικός και ο Γαλλικός, στις 3 Ιανουαρίου 1854, εισέπλευσαν στον Εύξεινο Πόντο για να προστατεύσουν τις μεταφορές των Οθωμανών.
Στις 28 Μαρτίου 1854 η Αγγλία και η Γαλλία κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Ανταποκρινόμενη σε σχετική απαίτηση της Αυστρίας, και για να αποτρέψει και τη δική της είσοδο στον πόλεμο, η Ρωσία εκκένωσε τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Τον Αύγουστο του 1854 τις κατέλαβε η Αυστρία.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους οι σύμμαχοι αποβίβασαν δυνάμεις στην Κριμαία και πολιόρκησαν τη Σεβαστούπολη. Οι Ρώσοι αντιστάθηκαν σθεναρά και η πολιορκία κράτησε έναν χρόνο. Την περίοδο αυτή δόθηκαν σκληρές μάχες, στην Άλμα στις 20 Σεπτεμβρίου, στην Μπαλακλάβα στις 25 Οκτωβρίου και στο Ίνκερμαν στις 5 Νοεμβρίου. Στις 26 Ιανουαρίου 1855 ο πρωθυπουργός του Βασιλείου Σαρδηνίας-Πεδεμοντίου Καμίλο Καβούρ, για λόγους εξωτερικής αλλά και εσωτερικής πολιτικής, πείστηκε να συμμετάσχει στον πόλεμο, στο πλευρό της Τουρκίας, και έστειλε στο μέτωπο δύναμη 10.000 ανδρών.
Τελικά, η απειλή της Αυστρίας να βγει και αυτή στον πόλεμο ανάγκασε τους Ρώσους να δεχθούν την έναρξη διαδικασίας ειρήνευσης. H Συνθήκη του Παρισιού, που υπογράφτηκε στις 30 Μαρτίου 1856, εγγυόταν την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υποχρέωνε τη Ρωσία να παραδώσει την περιοχή γύρω στις εκβολές του Δούναβη και μέρος της Βεσσαραβίας. H Ρωσία επίσης, παραιτήθηκε των απαιτήσεών της για προστασία των Ορθοδόξων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας πλέον νέα τροπή στο Ανατολικό ζήτημα.
Η Μεγάλη Βρετανία φάνηκε να παραχωρεί τότε τα Επτάνησα στην Ελλάδα ως αντάλλαγμα γι’ αυτή τη μετατόπιση του νεοελληνικού κράτους οριστικά στην δική της σφαίρα επιρροής, εξασφαλίζοντας την αποδοχή από την Ελλάδα του δόγματος περί ακεραιότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που θεσπίστηκε με την Συνθήκη των Παρισίων. Προϋπόθεση όμως γι’ αυτή την υπόσχεση, ήταν να απομακρυνθεί από την Ελλάδα και ο βασιλεύς Όθων , που είχε δυσαρεστήσει τους Αγγλογάλλους στην διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου με την ρωσόφιλη του στάση.
Το αγγλικής εμπνεύσεως δόγμα περί της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στρεφόταν κυρίως κατά της ηττημένης Ρωσίας, αλλά εμμέσως αφορούσε και την Ελλάδα, που μέχρι τότε ενθάρρυνε τοπικές εξεγέρσεις Ελλήνων σε τουρκοκρατούμενες περιοχές, εν ονόματι της Μεγάλης Ιδέας. Στους πρώτους μήνες μάλιστα του Κριμαϊκού Πολέμου, σχεδόν σε όλες τις Οθωμανικές περιοχές που πλειοψηφούσε το Ελληνικό στοιχείο, υπήρξαν αιματηρές εξεγέρσεις με την κρυφή συνδρομή του Ελληνικού στρατού. Γεγονός που οδήγησε στην άμεση στρατιωτική επέμβαση των Αγγλογάλλων στην Ελλάδα, το 1854 και σήμαινε το τέλος της εμπνευσμένης από την Μεγάλη Ιδέα, Ελληνικής πολιτικής που είχαν ενστερνισθεί τόσο ο Όθων όσο και η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων.
Στην Ελλάδα μετά το 1827, η ζοφερή πραγματικότητα της ξενοκρατίας εκφραζόταν απόλυτα από τις ονομασίες των αντιμαχόμενων κομμάτων: το «ρωσικό», το «γαλλικό», το «αγγλικό». Οι «Προστάτιδες Δυνάμεις» έβλεπαν την Ελλάδα ως ένα πεδίο ανταγωνισμού επιρροών στο πλαίσιο ευρύτερων εδαφικών ανταγωνισμών, σε σχέση πάντα με το ευρύτερο Ανατολικό ζήτημα.
Το 1856 ήταν και η χρονιά που η Μ.Βρετανία είχε για πρώτη φορά τη μεγάλη ευκαιρία να ηγεμονεύσει μόνη την Ελλάδα και τον ευρύτερο χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Όλα τα χρόνια μέχρι τον Κριμαϊκό Πόλεμο, η αγγλική επιρροή στην Ελλάδα υπολειπόταν κατά των δύο άλλων, κυρίως λόγω των προσωπικών επιλογών του Όθωνος που έκλινε άλλοτε προς το «γαλλικό» κόμμα (στο οποίο ηγούταν οι «ζητωπόλεμοι» του Κωλέττη ο οποίος φέρει την πατρότητα του όρου Μεγάλη Ιδέα), άλλοτε προς το «ρωσικό» (στο οποίο βρίσκονταν οι περισσότεροι αγωνιστές της Εθνεγερσίας), αλλά σπάνια στο «αγγλικό».
Με νωπή την τριετή στρατιωτική κατοχή της Αθήνας και του Πειραιά και τον ναυτικό αποκλεισμό του 1850 (για να αποζημιωθεί ο εβραίος Πατσίφικο για την καύση αντικειμένων στο σπίτι του από όχλο και οι «πληγμένοι από πειρατεία» Βρετανοί εφοπλιστές των Ιονίων), η Βρετανική διπλωματία φάνηκε να υπόσχεται τα Επτάνησα για να προσδέσει την Ελλάδα στο άρμα της. Και έπραξε τελικά αυτή την παραχώρηση, με δεδομένη την αδυναμία της να εγκαθιδρύσει την εξουσία της στην Ιόνια Πολιτεία. Έπρεπε, πρώτον, να καταστεί ο Όθων μισητός, από λαοφιλής που ήταν στην διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου και δεύτερον, να μεταστραφούν τα αισθήματα των Ελλήνων σε αγγλόφιλα.
Ο Όθων, τελικά, ανατράπηκε το 1862 από εσωτερικό κίνημα εναντίον του, το οποίο γιγαντώθηκε από τις εφημερίδες που υποστήριζαν το «αγγλικό» κόμμα.
Αμέσως μετά, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών λόρδος Ράσελ έκανε σαφές στον Έλληνα επιτετραμμένο στο Λονδίνο, Χαρίλαο Τρικούπη, ότι η Βρετανία δεν θα είχε αντίρρηση να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα, εφ’ όσον αυτή θα εξασφάλιζε βασιλεία ικανή να τηρήσει διεθνείς δεσμεύσεις έναντι των γειτόνων της και έναντι των Μεγάλων Δυνάμεων. Οι Έλληνες έσπευσαν να ανταποκριθούν και, σε δημοψήφισμα το 1863, ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου (δευτερότοκου υιού της βασίλισσας Βικτωρίας) ως …«νέου βασιλέως της Ελλάδος», εκδηλώνοντας τα «νέα αισθήματά» τους. Η εκλογή Αλφρέδου όμως, σκόνταψε στην προβλεπόμενη από το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830 ρήτρα απαγόρευσης εκλογής βασιλέως προερχόμενου από οποιαδήποτε από τις τρεις δυνάμεις.
Επίλογος
Οι τέσσερεις (Α, Β, Γ, Δ) παραπάνω περιπτώσεις που περιγράφηκαν κι αναλύθηκαν, δεν μπορούν παρά να αποτελέσουν το ιστορικό πλαίσιο επί του οποίου θα έπρεπε να απασχολήσει τον προβληματισμό για τα σημερινά δρώμενα.
Αφενός, παρουσιάζεται η τάση εκ μέρους του ρωσικού κράτους, που μετετράπη σε γεωπολιτικό σχέδιο, το οποίο είναι ουσιαστικά η βάση επί της οποίας εκτυλίσσεται και η σημερινή επέκταση των συμφερόντων του κατά τον Ευρωπαϊκό νότο και την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Είναι η τάση αυτή, που οδήγησε στον Πρώτο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (Α) από όπου προέκυψε η πρώτη –σύγχρονη- αναγνώριση του Ελληνικού Έθνους και σφαιρικότερα το ίδιο το Ανατολικό ζήτημα. Σε αυτή όμως την περίπτωση, απουσιάζει πλήρως το ίδιο το Ελληνικό Έθνος, εγκαταλείποντας την βούληση και το συμφέρον του, στις επεκτατικές διαθέσεις του τσάρου και της αυλής του, έναντι του Τούρκου σουλτάνου.
Έτσι οι εξελίξεις έφθασαν στο τραγικό αποτέλεσμα των Ορλωφικών (Β), οπότε και πάλι, οι Έλληνες παρότι συμμετέχουν ενεργά, καθίστανται έρμαιο στα χέρια των Ρώσων αξιωματούχων και των φιλοδοξιών της Αυτοκράτειρας.
Η αλληλουχία των ιστορικών γεγονότων, οδηγούν στην Εθνεγερσία του 1821 (Γ), οπότε και τα Έθνος εμπόλεμο κι οδηγούμενο από την φυσική αριστοκρατία του, δράττει τα ηνία της Μοίρας του μετά από αιώνες. Παρά δε, την αρχική απογοήτευση που έδωσε ο Ρώσος Αυτοκράτορας, ο Αγώνας είναι τελικά αυτός ο οποίος θα πιέσει πραγματικά την μεγάλη ανατολικοευρωπαϊκή δύναμη να κινηθεί προς το αμοιβαίο συμφέρον.
Στην τελευταία περίπτωση –τα αποτελέσματα του Κριμαϊκού Πολέμου (Δ)-, παρουσιάζεται αφενός η εκταμίευση της «ανεξαρτησίας» μέσα από την «υποστήριξη» των δυτικών, οδηγώντας ανεπιστρεπτί στην ξενοκρατία. Κι αφετέρου, η σχεδόν ταυτόχρονη απώλεια της ευχέρειας στην υποστήριξη εκ μέρους του ισχυρού πόλου εκείνου (Ρωσία), που ενίσχυε τα Ελληνικά συμφέροντα στην διεθνή σκακιέρα, όχι μόνο προς χάριν αμοιβαίων απολαβών κέρδους, αλλά και εξαιτίας ενός ειλικρινέστερου παράγοντα: του ευσεβούς Πνεύματος που τον διακατείχε.
A.Γ.
 *ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1) Μια σχετική ιστορική αναδρομή θεωρείται χρήσιμη, ιδιαίτερα κατά τις προηγηθείσες του Ναυαρίνου συναντήσεις του Κάνιγκ, ο οποίος είναι και ο πρωτεργάτης της στροφής στο ενδιαφέρον των Άγγλων. Ο Κάνιγκ εδώ, σε διάλογό του με Οθωμανό αξιωματούχο, εξέφρασε την περιγραφή αυτού που μετέπειτα οι Έλληνες θα γνώριζαν σαν την πολιτική της «μικράς κι εντίμου Ελλάδος»:
«Εμείς είμαστε εμποροκράτειρα χώρα και έχουμε συμφέροντα στην Άσπρη θάλασσα, στην οποία δεν υπάρχει ασφάλεια. Θέλουμε λοιπόν να δημιουργήσουμε ένα κράτος από τους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. Να, η Πελοπόννησος και λίγο από την Ρούμελη με κανένα δυο νησιά».
Και ο Μεχμέντ Σαϊντ του απήντησε : « Ποιόν πας να κοροϊδέψεις; Ρωμιοί υπάρχουν σε κάθε γωνιά του Κράτος μας».
Ο Άγγλος διπλωμάτης του ανταπάντησε: «Αυτοί δεν είναι γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων!».
-Ομοίως τον ίδιο περίπου ισχυρισμό έχουν και οι Κ.Μαρξ – Φρ.Ένγκελς στο «Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα» να διαβάζουμε την εξής άποψη του Ένγκελς (1853): “Οι Έλληνες της Τουρκίας είναι ως επί το πλείστο σλαβικής καταγωγής, όμως υιοθέτησαν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα… πολύ λίγο καθαρό ελληνικό αίμα υπάρχει ακόμα και στην Ελλάδα” (Ένγκελς σελ. 98). […].
2) Από το 1765, ο αξιωματικός του Ρωσικού στρατού Γεώργιος Παπαζώλης και οι άνθρωποί του, μεταξύ των οποίων ιερείς προφήτευαν τον ερχομό του «ξανθού γένους», ταξίδεψαν στην Ήπειρο, τη Ρούμελη και την Πελοπόννησο, όπου συναντήθηκαν με σημαντικούς τοπικούς παράγοντες και διένειμαν στους μυημένους άμφια, ιερά σκεύη και εικόνες της Αικατερίνης, η οποία εμφανιζόταν ως προστάτιδα των ορθόδοξων χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός του Παπαζώλη, στην Πελοπόννησο ταξίδεψαν και άλλοι αξιωματικοί της Ρωσίας, όπως ο Εμμανουήλ Σάρρος. Σύμφωνα με προφητείες ευρύτατα διαδεδομένες από τα μέσα του 18ου αιώνα, οι «Μόσχοβοι» όπως τους έλεγαν, ήταν το περίφημο «ξανθό γένος», το «θεϊκά σταλμένο», να συντρίψει την Οθωμανική κατάκτηση και να ανασυστήσει Ελληνικό Χριστιανικό βασίλειο στα πρότυπα του Βυζαντίου

Κινητοποιήσεις Ρώσσων Εθνικιστών για την υπόθεση Εφραίμ

Μήπως ήρθε η ώρα αδέλφια; Πως αντιδρούν οι Ρώσοι εθνικιστές; Τι γράφει ο Παν. Κονδύλης;Στα όπλα Ακρίτες…!

Κινητοποιήσεις Ρώσσων Εθνικιστών για την υπόθεση Εφραίμ

Όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις λαμβάνει σε ολόκληρη την Ρωσσία η υπόθεση της προφυλάκισης του Hγουμένου Εφραίμ. Πορείες διαμαρτυρίας ετοιμάζουν οι Εθνικιστές
Σύμφωνα με έγκυρες και αποκλειστικές πληροφορίες μας πορείες ετοιμάζονται τόσο στην Αγία Πετρούπολη, όσο και στην Μόσχα από τους εθνικιστές της χώρας. Η άποψη, η οποία επικρατεί στην Ρωσσία είναι ότι η Ελλάδα είναι μία υπόδουλη στους αμερικανούς και την παγκόσμια εξουσία χώρα, στην οποία διώκονται οι Ορθόδοξοι Έλληνες, ενώ τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης οι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες.
Το θέμα παρουσίασε στην ιστοσελίδα του το Ρωσσικό Αυτοκρατορικό Κίνημα, το οποίο υποστηρίζει την επιστροφή των Ρομανώφ στον θρόνο.
Σχετικά με την προφυλάκιση του Εφραίμ διαβάστε στην διεύθυνση: http://translate.google.com/translate?hl=en&sl=ru&tl=en&u=http://www.rusimperia.info/

Επίσης περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο ΡΩΣΣΙΚΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.

Εμείς λέμε, μήπως ήρθε η ώρα; Να, τι αναφέρει ο μεγάλος στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου»:

«πράγματι, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Τουρκία και η μεγαλύτερη,-  αν όχι η μοναδική ελπίδα για την Ελλάδα – έγκειται στο ενδεχόμενο της ανάδυσης δυνάμεων ικανών να συναγωνισθούν την αμερικανοτουρκική επιρροή τόσο στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία όσο και στα Βαλκάνια.  Μονάχα μια ισχυρή εθνικιστική και επεκτατική Ρωσία θα μπορούσε να αποτελέσει δραστικό φραγμό των τουρκικών φιλοδοξιών στα Βαλκάνια».
Μένουμε εκστατικοί και προσμένουμε την ώρα που θα ηχήσουν οι φοβερές σάλπιγγες, και θα ξεδιπλωθούν οι πολεμικές σημαίες! Στον Πενταδάκτυλο αδέρφια θα προσκυνήσουμε την Παναγιά μας! Και πέρα στην Αγιά Σοφιά…
Στις προσταγές του ποιητή μας:
«Βοσκοί στην μάνδρα της πολιτείας
                        Οι λύκοι! Οι λύκοι!
Στα όπλα Ακρίτες! Μακρυά οι φαύλοι
                                    και περιττοί
καλαμαράδες και δημοσκόποι
                                    και μπολσεβίκοι
Για άδεια λόγια και για του
                                    ολέθρου τα έργα βαλτοί

Κυπριακό Πανεπιστήμιο

Πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και Κυπριακό Πανεπιστήμιο

Αποτελεί κοινό τόπο ότι ο νεο-ιμπεριαλισμός δεν επιζητεί πλέον να αλώσει τα Έθνη, όπως άλλοτε με τις κανονιοφόρους του.  Και τούτο διότι η κλασική αποικιοκρατική πολιτική θα προκαλούσε αναπόφευκτα εξεγέρσεις.  Σήμερα τα ιμπεριαλιστικά κράτη ανακάλυψαν νέες μεθόδους με τις οποίες κατά τρόπο ύπουλο και μη αντιληπτό, διεισδύουν στα δαιδαλώδη μονοπάτια του ανθρώπινου  υποσυνειδήτου και το μεταλλάσσουν αργά και σταθερά. Για την πολιορκία των συνειδήσεων ο νεο-ιμπεριαλισμός θέτει σε κίνηση τον τρομερό μηχανισμό των κυκλωμάτων της πληροφόρησης.  Η ενημέρωση της κοινωνίας πλέον πραγματώνεται μέσα από το τεχνικό κύκλωμα προκατασκευασμένων πληροφοριών με σκοπό την κυριαρχία του πολιτισμού της κατανάλωσης, της υποκουλτούρας και της φτηνής διαφήμισης.  Απώτερος σκοπός δεν είναι μόνο η επιβολή εμπορικών προϊόντων αλλά και ο έλεγχος της συνείδησης.

Ο νέος μεταλλαγμένος άνθρωπος θα αρνηθεί το δικό του παρελθόν για να προσαρμοστεί στο εισαγόμενο πρότυπο, το οποίο, στο αλλοτριωμένο του μυαλό, θεωρείται ανώτερο.  Ωστόσο, εάν ο άνθρωπος ξεριζωθεί από το φυσικό, πολιτισμικό του περιβάλλον, ξεριζώνεται από τη ζωή και γίνεται μια ανώνυμη, απρόσωπη ύπαρξη, χαμένη μέσα στο πλήθος εξίσου ανώνυμων και απρόσωπων ανθρώπων, έρμαιο στη διάθεση ανθρώπων που δεν γνωρίζει, γεγονότων που δεν ελέγχει, αποφάσεων στις οποίες δεν συμμετέχει.  Ο ούτω καλούμενος «ελεύθερος κόσμος» είναι δημιούργημα του νεο-ιμπεριαλισμού,  του πολιτισμού της αφθονίας και της κατανάλωσης.  Αυτός ο κόσμος ευαγγελίζεται μιαν ελευθερία που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ασυδοσία της ανεξέλεγκτης, αδυσώπητης αγοράς όπου κυριαρχεί ο πλέον δόλιος, ο πλέον αδίστακτος, ο πλέον διεφθαρμένος και σίγουρα όχι ο καλύτερος άνθρωπος.

Οι δόλιοι Βρετανοί, οι δυνάστες του λαού μας, μια τέτοια κυπριακή κοινωνία ανέκαθεν ονειρεύονταν να δημιουργήσουν, ώστε να μην αποτελεί ανάσχεση στα νέα γεωπολιτικά τους σχέδια. Και φαίνεται ότι σταδιακά το επιτυγχάνουν.  Επιθυμούν μια κοινωνία, υποτελών ανδραπόδων και όχι ελεύθερων κοινωνικών όντων.  Την Ελληνική συνείδηση του λαού και το Ελληνικό του ήθος οι Άγγλοι φρόντισαν με μεθοδευμένο τρόπο να εξουδετερώσουν άμα τη αφίξει τους στο Νησί.  Ως υποκατάστατο της Ελληνικής συνείδησης επεδίωξαν την δημιουργία μιας επίπλαστης κυπριακής, τάχα, συνείδησης.  Φρόντισαν παράλληλα να ιδρύσουν το 1889 την αγγλική μασονική στοά Saint Paul’s, η οποία πολύ σύντομα ρίζωσε και απέδωσε καρπούς.  Ταυτόχρονα στόχευσαν στον εξαγγλισμό της παιδείας.

Οι Έλληνες Κύπριοι, ως αντιστάθμισμα στην προσπάθεια των Άγγλων, ίδρυσαν το 1893 στην Λευκωσία το Παγκύπριο Γυμνάσιο το οποίο θα αναδειχθεί ως η ατμομηχανή της εθνικής και πολιτιστικής κίνησης, η κιβωτός και ο θεματοφύλακας της εθνικής ιδέας.  Φωτεινή προσωπικότητα της εποχής αναδεικνύεται μεταξύ άλλων και ο Μανιάτης καθηγητής Νικόλαος Καταλάνος.  Ένας φλογερός απόστολος της ενωτικής ιδέας, ο οποίος όμως θα απελαθεί από την Κύπρο, όταν οι μαθητές του στις 25 Μαρτίου 1921, αγνόησαν την απαγόρευση του αποικιοκρατικού καθεστώτος να παρελάσουν, με συνέπεια να απειληθούν σοβαρές ταραχές.

Σε αντιστάθμισμα της λειτουργίας του Παγκυπρίου Γυμνασίου, οι Άγγλοι ιδρύουν την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και γίνονται σκέψεις για την ίδρυση Αγγλικού Πανεπιστημίου στην Κύπρο, οι οποίες όμως ναυαγούν μετά από την έντονη αντίδραση των Κυπρίων.

Οι Άγγλοι όμως ποτέ δεν εγκατέλειψαν τα σχέδια τους για εξαγγλισμό της Κύπρου.  Εγκατέλειψαν βέβαια το 1960 την αποικιακή τους πολιτική και υιοθέτησαν πλέον την μετα-ποικιακή.  Ό,τι  δεν κατάφεραν για ένα αιώνα, το κατάφεραν μέσα σε 10 χρόνια με τον υπόγειο τρόπο.  Αν  απέτυχαν μέχρι το 1974 να ελέγξουν και να αλλάξουν τα φώτα της Ελληνικής παιδείας, το πέτυχαν στη συνέχεια.  Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Βρετανοί στις 14 Ιουλίου 1959, παραμονές δηλαδή της παράδοσης της Κύπρου στην Κυπριακή Δημοκρατία, μερίμνησαν, (δια του τότε εισαγγελέα της αποικιακής κυβέρνησης, Κρίτωνα Τορναρίτη, ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών και ως Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας), να αναθεωρήσουν και να συγκεντρώσουν τους αποικιακούς Νόμους σε έξι τόμους, τους οποίους παρέδωσαν στο νομικό κόσμο της Κύπρου και φρόντισαν με το Νόμο 14/60 (τον οποίο ψήφισε η Κυπριακή Βουλή), να δέσουν μονίμως στο αγγλικό δικαιϊκό σύστημα το νέο Κυπριακό κράτος.  Επεδίωξαν έτσι οι Άγγλοι μέσα από το νευραλγικό τομέα του δικαίου, των δικαστηρίων και του νομικού κόσμου να κρατήσουν για πάντα πολιτισμικά δέσμιά τους την κυπριακή κοινωνία.  Τι κι’ αν η Παιδεία παιάνιζε ακόμη Ελληνικά! Γνώριζαν ότι, αφού έλεγχαν τους (σπουδασμένους στο Λονδίνο) δικαστές και δικηγόρους, από την τάξη των οποίων, συν τοις άλλοις, πηγάζουν και οι πολιτικοί, και αφού έλεγχαν και την υποτελή αγγλοθρεμμένη αστική τάξη, δηλαδή το κεφάλαιο, τα έλεγχαν όλα.  Ήταν θέμα χρόνου και η άλωση της παιδείας.

Το 1992, επί κυβέρνησης Βασιλείου, ιδρύεται το Πανεπιστήμιο, του οποίου – από της ιδρύσεώς του – ο ιδεολογικός προσανατολισμός ήταν νεοκυπριακός.  Ο χαρακτήρας του δικοινοτικός.  Αυτό το ίδρυμα έμελλε να αποτελέσει τον δούρειο ίππο της άλωσης της  Ελληνικής Παιδείας.  Από της ιδρύσεως του εγίνετο λόγος να είναι αγγλόγλωσσο.  Αντέδρασε τότε σπασμωδικά η Εκκλησία, δημαγώγησε αρκούντως και ο κ. Αναστασιάδης και ο σχεδιασμός ανεβλήθη μέχρι την εκλογή του κ. Χριστόφια.  Οι ενδιάμεσες Κυβερνήσεις δεν ήσαν ούτε και οι πλέον εμπνευσμένες ούτε και οι πλέον Ελληνοκεντρικές ώστε να διαγνώσουν εγκαίρως και να μπορέσουν να αλλάξουν τις ξενόδουλες κατευθύνσεις του Πανεπιστημίου.

Το Πανεπιστήμιο πλέον, εν έτει 2008 και εντεύθεν, υπό την απροκάλυπτη ενθάρρυνση της κυβέρνησης Χριστόφια και του συγκεκριμένου υπουργού παιδείας έχει κηρύξει ανοικτά τον πόλεμο στον Ελληνικό πολιτισμό και σε κάθε τι το ελληνικό.  Αποτελεί ένα ίδρυμα το οποίο με τα λεφτά  του Έλληνα Κύπριου φορολογούμενου συντηρεί Τούρκους καθηγητές που επιδίδονται σε τούρκικη προπαγάνδα και μαζί με τους νεοκύπριους εθνομηδενιστές συναδέλφους τους επιδιώκουν να αφελληνίσουν τον τόπο.  Αποτελεί τον κατ’ εξοχή μηχανισμό επιβολής στην Κυπριακή κοινωνία της νέας κουλτούρας, την οποία ο πολιτισμικός νεο-ιμπεριαλισμός πλασάρει.  Στο Πανεπιστήμιο έχουν εκκολαφθεί οι ούτω καλούμενοι «επτά σοφοί» οι οποίοι έθεσαν στόχο την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όχι βέβαια προς το καλύτερο αλλά προς το αφελληνικότερον.  Η νέα προσπάθεια του Πανεπιστημίου είναι η εισαγωγή φοιτητών με κριτήριο την επιτυχία τους στις εξετάσεις GCE.  Ανοίγει έτσι ο δρόμος για εισαγωγή ξενόγλωσσων φοιτητών κυρίως Τούρκων και Τουρκοκύπριων, ή γόνων των αγγλοδούλων μεγαλοαστών, οι οποίοι τρέφοντας απέχθεια προς την Ελληνική παιδεία εκπαίδευσαν τα παιδιά τους σε αγγλόγλωσσα σχολεία.

Αυτά τα ‘’βλαστάρια’’ προορίζονται αύριο να στελεχώσουν την πολιτεία και το κράτος και να ποδηγετήσουν την Κυπριακή κοινωνία.  Αλοίμονο λοιπόν!

Παναγιώτης Κλεοβούλου

Δικηγόρος

ρήξη σχέσεων Μόσχας-Αθήνας

Πλήρης ρήξη σχέσεων Μόσχας-Αθήνας – Αντιρωσική θέση από ΥΠΕΞ

(Αρχικό κείμενο): Για ”παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” κατηγόρησε επίσημα για πρώτη φορά στην ιστορία των ελληνορωσικών σχέσεων η Μόσχα την Αθήνα, στην υπόθεση της προφυλάκισης του ηγούμενου Εφραίμ και φαίνεται ότι πλέον το ελληνορωσικό ρήγμα ή καλύτερα το ρήγμα των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου με την Ρωσία είναι πολύ πιο βαθύ απ’ό,τι φαίνεται.
Συγκεκριμένα το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δια του εκπροσώπου του εξέφρασε  «Βαθιά ανησυχία για την απόφαση προφυλάκισης του ηγούμενου Εφραίμ, που καταδεικνύει ότι δεν γίνονται σεβαστές από τις δικαστικές αρχές της Ελλάδας οι αποφάσεις και οι συστάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα»!
Στην δήλωσή του ο επίσημος εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Αλεξάντρ Λουκασέβιτς, σημειώνει ότι «Είναι γνωστή η διερεύνηση της υπόθεσης για τις ανταλλαγές ακίνητης περιουσίας μεταξύ Μονής Βατοπεδίου και ελληνικού κράτους, που έγιναν το 2007. Την ίδια στιγμή, λαμβάνοντας υπ’ όψη τη δεδηλωμένη ετοιμότητα του αρχιμανδρίτη Εφραίμ να συνεργαστεί με τα ανακριτικά όργανα και την κατάσταση της υγείας του, μας προκαλεί βαθιά ανησυχία η απόφαση των δικαστικών αρχών της Ελλάδας για φυλάκισή του πριν τη δικαστική διερεύνηση, η οποία δεν συμβαδίζει με τις αποφάσεις και συστάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Στην ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ, που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου και αναμεταδίδεται από τα ρωσικά ΜΜΕ, σημειώνεται επίσης ότι «το τελευταίο διάστημα μεγάλος αριθμός ανθρώπων στη Ρωσία ανησυχεί για τις ανακοινώσεις, που φθάνουν από την Ελλάδα σχετικά με την τύχη του ηγουμένου της μονής Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος Άθως αρχιμανδρίτου Εφραίμ».
Εν συνεχεία ο κ. Λουκασέβιτς υπενθυμίζει ότι ο κ. Εφραίμ βρέθηκε στη Ρωσία πρόσφατα ως μέλος αντιπροσωπείας μοναχών του Αγίου Όρους, οι οποίοι συνόδευσαν την Τίμια Ζώνη της Θεοτόκου, τη μεταφορά της οποίας διοργάνωσε το Ίδρυμα του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου.
«Ένα από τα μεγαλύτερα χριστιανικά λείψανα για πρώτη φορά βρέθηκε στα όρια της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και κατά την 40ήμερη παραμονή του σε πολλές ρωσικές πόλεις εκατομμύρια ορθοδόξων πιστών κατόρθωσαν να προσκυνήσουν το ιερό αυτό λείψανο, το οποίο μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις απομακρύνεται από το Άγιον Όρος Άθως», σημειώνεται στην ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ, στην οποία προστίθεται ότι «είναι κατανοητό ότι πολλοί Ρώσοι τρέφουν βαθιά ευγνωμοσύνη προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους Άθως, την αδελφότητα της Μονής Βατοπεδίου και τον καθηγούμενό της για τη δυνατότητα που τους δόθηκε να προσεγγίσουν αυτό το λείψανο».
Για να φτάσει στο σημείο η Μόσχα να κατηγορεί τις ελληνικές αρχές για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων την ίδια στιγμή που διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα των ρωσικών εταιρειών ενέργειας και άμυνας στην Ελλάδα δείχνει ότι εντείνει την πολιτική περιφρόνησης των κυβερνήσεων της χώρας μετά το 2009.
Αλλά και ότι δεν θεωρεί σε καμία περίπτωση βιώσιμο το νυν κυβερνητικό σχήμα, το οποίο σε οποιαδήποτε περίπτωση το θεωρεί περίπου ως «κατοχική κυβέρνηση» αφού ευθέως ο Β.Πούτιν είπε ότι η Ελλάδα έχει απωλέσει την εθνική της κυριαρχία λόγω χρεών.
Από εκεί και πέρα η υπόθεση Εφραίμ, φαίνεται ότι εξελίσσεται πολύ αρνητικά για τους εμπνευστές της, που δεν είναι άλλοι από το «βαθύ κράτος» της προηγούμενης «καθαρής» κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που προσπάθησε να ξυπνήσει μνήμες 2008-2009 για καθαρά πολιτικά οφέλη.
Έχουμε ήδη σημειώσει ότι δεν είναι δυνατόν να απαλλάσσονται οι πολιτικοί που υπέγραψαν και όλες οι εκθέσεις των εμπειρογνωμόνων να λένε ότι «Δεν υπάρχει ζημία για το δημόσιο από τις ανταλλαγές» και να συνεχίζεται η υπόθεση για τον προτείνοντα την ανταλλαγή. Βέβαια, να σημειώσουμε και την αποχή δηλώσεων από πλευράς Ν.Δ. για το θέμα. Κάποιοι έχουν πείσει τον Α.Σαμαρά ότι η υπόθεση αποτελεί ανάχωμα σε τυχόν σκέψεις επιστροφή του Κ.Καραμανλή και όχι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναμιχθεί η Ν.Δ. σε κάτι που την έστειλε στην αντιπολίτευση πριν από δύο χρόνια, έστω και αν πλέον αποδεικνύεται ότι η υπόθεση δεν ήταν και τόσο σκάνδαλο…
«Πολλή κουβέντα» για να το πούμε κομψά αφού απαγορεύεται ο σχολιασμός των δικαστικών αποφάσεων, σηκώνει και το σκεπτικό προφυλάκισης του ηγούμενου από την  εφέτη ειδική ανακρίτρια Ειρήνη Καλού
Κατά την άποψη της ανακρίτριας, οι σοβαρές ενδείξεις ενοχής σε βάρος του κατηγορούμενου ενισχύονται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πράξεών του και συγκεκριμένα:
- Πρώτον, από την εκμετάλλευση της ιδιότητάς του ως καθηγούμενου αγιορείτικης Μονής παγκόσμιας ακτινοβολίας που μπορούσε να επηρεάσει πολιτικά πρόσωπα και κρατικούς αξιωματούχους.
- Δεύτερον, από την επί μακρό χρόνο τέλεση των αξιοποίνων πράξεων που δεν προσιδιάζουν στο μοναχικό του σχήμα και την πνευματική του αποστολή
- Τρίτον από την προκλητικά μεγάλη ζημία σε βάρος του δημοσίου.
Στο δια ταύτα της πρότασής της η δικαστική λειτουργός καταλήγει επισημαίνοντας ότι αν ο ηγούμενος Εφραίμ αφεθεί ελεύθερος είναι πιθανό να διαπράξει νέα αδικήματα.
Πόθεν προκύπτει η «μεγάλη ζημιά σε βάρος του δημοσίου»; Και γιατί δεν κρίθηκαν ένοχοι οι πολιτικοί που υπέγραψαν; Επίσης μήπως πρόκειται για ετυμηγορία η χρήση τέτοιων εκφράσεων όπως «επί μακρό χρόνο τέλεση αξιόποινων πράξεων»;
(Ανανεώση 15.14): Σε πλήρη ρήξη των σχέσεων με την Ρωσία προχωρά η κυβέρνηση Παπαδήμου, καθώς πριν λίγο ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρ. Δελαβέκουρας, απαντώντας στην δήλωση του εκπροσωπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών για “παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ελλάδα στην περίπτωση της προφυλάκισης του Εφραίμ απάντησε ξερά ότι “Η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις”.
Ολόκληρη η δήλωση που επισημοποιεί την πλήρη διάρρηξη των ελληνορωσικών σχέσεων που έτσι ή αλλιώς ήταν “παγωμένες” μετά τις εκλογές που έφερε την κυβέρνηση Παπανδρέου στην εξουσία, έχει ως εξής:
«Η Ελλάδα και η Ρωσία συνδέονται με βαθιά σχέση φιλίας και συνεννόησης η οποία εδράζεται στις κοινές πνευματικές και πολιτιστικές αξίες των δύο χωρών. Οι δύο λαοί, μετέχοντας στην κοινή παράδοση της Ορθοδοξίας, που μεταλαμπαδεύθηκε από το Βυζάντιο στη Ρωσία, έχουν αναπτύξει ισχυρούς μεταξύ τους δεσμούς, που μεταφράσθηκαν στο πέρασμα των αιώνων σε άρρηκτη σχέση εμπιστοσύνης και αδελφοσύνης.
Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου με μακρά δημοκρατική παράδοση και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου υπάρχει απόλυτος σεβασμός στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και σαφής διάκριση των εξουσιών. Για τα ανωτέρω θέματα η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις.
Παραμένουμε προσηλωμένοι στη διαρκή ενίσχυση και εμβάθυνση των ελληνο-ρωσικών σχέσεων».
Φυσικά κατόπιν των ανωτέρω, είναι πρακτικώς αδύνατον όσο υπάρχει αυτό το αντιρωσικό πνεύμα στην Αθήνα (κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά υπουργός Εξωτερικών ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ.), να υπάρξει όχι ενίσχυση, αλλά και εμβάθυνση των σχέσεων αυτών.
Γεγονότα που έρχονται σε συνέχεια του “παγώματος” της αμυντικής συνεργασίας του σαμποταρίσματος του αγωγού Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης από την κυβέρνηση Παπανδρέου κλπ. Απλά, πλέον σαφώς και εντυπωσιάζει η αντιρωσική θέση που λαμβάνουν κορυφαία στελέχη της Ν.Δ. κατά της Ρωσίας, προφανώς υπό το πρίσμα της αναχαίτισης της επιστροφής του Κ.Καραμανλή στον οποίο χρεώνουν την φιλορωσική πολιτική που είχε ακολουθήσει.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Λένω Μπότσαρη

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Λένω Μπότσαρη

Η ατρόμητη Σουλιώτισσα
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1803 στις κακοτράχαλες πλαγιές του Σουλίου ακούγονται κλάματα και οιμωγές. Άντρες και γυναίκες από το Σούλι τραβάνε τον μακρύ δρόμο του ξεριζωμού από την γλυκιά τους πατρίδα. Ο καταραμένος ο Αλή πασάς τα κατάφερε να τους διώξει με την στενή πολιορκία, καθώς δεν έμπαινε τίποτε στο Σούλι, μήτε σπυρί σιταριού. Το μακρύ ποτάμι των Σουλιωτών χωρίζεται σε τρεις φάλαγγες. Η πρώτη και πιο πολυπληθής με 2000 ψυχές και αρχηγό τον Φώτο Τζαβέλα, θα τραβήξει προς την ανυπόταχτη πολιτεία της Πάργας, στις ακτές του Ιονίου. Οι άλλες δύο φάλαγγες στάθηκαν πιο άτυχες καθώς χτυπήθηκαν αλύπητα από τους τουρκαλβανούς στρατιώτες του Αλή πασά. Σε μια από αυτές ήταν και η Λένω Μπότσαρη, κόρη του Νότη Μπότσαρη και πρώτη ξαδέρφη του Μάρκου Μπότσαρη, ήρωα της επανάστασης.
Η ομορφιά και η εξυπνάδα της Λένως ήταν ξακουστή σ’ όλη την Ήπειρο, μέχρι που κι’ ο ίδιος ο Αλής είχε τάξει μεγάλη αμοιβή σ’ όποιον την έφερνε στο χαρέμι του. Ήταν μόλις 20 ετών, μα η γενναιότητα και η τόλμη της μπορούσαν να βάλουν κάτω δεκάδες άντρες. Ο Νότης, ο πατέρας της καμάρωνε την κόρη του που ήξερε να χειρίζεται το ντουφέκι και το σπαθί καλύτερα από πολλούς άντρες. Τα γαλάζια μάτια και τα κατάξανθα μαλλιά της, έδιναν την αίσθηση νεράιδας βγαλμένης από κάποιο παραμύθι.

Η Λένω ακολούθησε κι’ αυτή την μοίρα των υπολοίπων Σουλιωτών και βαδίζοντας μέσα από κακοτράχαλους δρόμους και βουνά. Μέσα στον σκληρό χειμώνα τα παιδιά, οι τραυματίες και οι μεγαλύτερες γυναίκες δεν άντεχαν, αλλά η Λένω ήταν εκεί για να τις εμψυχώσει αν και μόλις 20 χρονών αναδείχτηκε σε αρχηγό των γυναικών.
Τράβηξαν για το μοναστήρι στο Ζάλογγο που είναι φύσει οχυρή θέση, αλλά δυστυχώς χωρίς έξοδο διαφυγής. Οχυρώθηκαν και περίμεναν. Ήξεραν πως ο Αλής, όπως πάντα, δεν επρόκειτο να τηρήσει τις υποσχέσεις και τους όρκους που τους έδωσε. Ο Μπεκίρ Τζογαδούρος, ο αρχηγός της τουρκοαλβανικής ορδής, επιτέθηκε στις 16 Δεκεμβρίου με αλαλαγμούς στο μοναστήρι. Οι Σουλιώτες ήταν 1.148 και αμύνθηκαν λυσσαλέα χτυπώντας τους τουρκαλβανούς με τα ντουφέκια τους.
Καθώς η μάχη είχε ανάψει τα κορμιά των λιάπηδων (μουσουλμάνων αλβανών) κάλυπταν την χέρσα γη σαν ένα μεγάλο χαλί. Όσο εξελισσόταν η μάχη το χιόνι σκέπαζε τα κορμιά και το κρύο τρυπούσε τα κόκαλα. Μετά από ώρες τα βόλια των Σουλιωτών σώθηκαν και έμειναν με τα σπαθιά και τα γυμνά τους χέρια.
Στις 17 Δεκεμβρίου οι λιάπηδες ορμήσαν σαν τσακάλια πάνω στους Σουλιώτες για να ξεσκίσουν τις σάρκες τους, αλλά οι Σουλιώτες ως άλλοι Σπαρτιάτες και αυτοί τους χτυπούσαν με ό,τι μέσο διέθεταν. Ο θείος της Λένως, ο Κίτσος Μπότσαρης, βλέποντας το μάταιο του αγώνα, κάλεσε την Λένω κοντά του και της είπε: «απόψε σουρουπώνοντας καλά, θα βγούμε με τα σπαθιά. Θα μάσεις τις γυναίκες, θα μπεις μπροστά, θα σας βάλουμε στην μέση». Η Λένω άκουσε τα λόγια του θείου της. Έτρεξε να συντονίσει τις υπόλοιπες γυναίκες και να τις ενθαρρύνει να μην λιγοψυχήσουν αυτές τις δύσκολες ώρες, αν και ήξερε πως οι Σουλιώτισσες δεν είναι σαν τις υπόλοιπες γυναίκες, αλλά σωστά παλληκάρια δίπλα στους άνδρες και τους αδελφούς τους.
Όταν είχε πια σκοτεινιάσει για τα καλά, οι Σουλιώτες μαζεύτηκαν γύρω από τους αρχηγούς τους Κίτσο και Νότη Μπότσαρη για τις τελευταίες οδηγίες.
Μια βουή ακούστηκε μέσα από το μοναστήρι. Οι λιάπηδες έσφιγγαν στα χέρια τους τα ντουφέκια κι’ η καρδιά τους χτυπούσε δαιμονισμένα, μιας και ήξεραν τι είναι ικανοί να κάνουν έστω και μια δράκα Σουλιωτών.
Οι Σουλιώτες ξεχύθηκαν σαν ένα σώμα και πέσαν μ’ ορμή πάνω στους τουρκαλαβανούς. Μέσα στο πηχτό σκοτάδι δεν ξεχώριζες ποιοι είναι οι Σουλιώτες και ποιοι οι λιάπηδες. Το τουφεκίδι ανάβει. Η Λένω βρισκόταν στην μέση της φάλαγγας. Το σπαθί της παίρνει φωτιά σκοτώνοντας πολλούς λιάπηδες στο πέρασμά της. Πατούσε τα κορμιά τους και σαν μπροστάρισα που ήταν άνοιγε δρόμο για τις άλλες γυναίκες που μετέφεραν μωρά παιδιά και τραυματίες στις πλάτες τους. Οι στιγμές τραγικές και ηρωικές συνάμα.
Η Λένω προχωρούσε μπροστά μην μπορώντας να δει τι γίνεται πίσω της. Μερικά γυναικόπαιδα αποκλείσθηκαν από τους τουρκαλβανούς και μην έχοντας να κάνουν κάτι καλύτερο τραβιούνται για το Ζάλογγο. Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας 56 γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους και 13 άνδρες θα βρεθούν γαντζωμένοι στο φρύδι του Ζαλόγγου.
Οι Τουρκαλβανοί πλησιάζουν με άγριες διαθέσεις, θέλουν να τις ατιμάσουν. Οι Σουλιώτισσες όμως ήταν αποφασισμένες. Δεν επρόκειτο να αφήσουν κανένα χέρι ξένο να τις αγγίξει, πάνω από όλα γι’ αυτές ήταν η Τιμή. Πιάστηκαν χέρι – χέρι, χορεύοντας και τραγουδώντας, κι’ αφού έριξαν τα παιδιά τους στο κενό, ακολουθούν μετά μία – μία, φιλώντας η πρώτη την δεύτερη και η δεύτερη την τρίτη. Τα σώματά τους έπεφταν στο βάραθρο σαν φύλλα το φθινόπωρο. Τόσο ανάλαφρα και αέρινα, πέρα από κάθε τι υλικό και ανθρώπινο.
Η Λένω σώθηκε και μαζί με τους άλλους Σουλιώτες που έσπασαν τον κλοιό των λιάπηδων κατευθύνθηκαν νότια. Δεν γνώριζαν προς τα πού πήγαιναν, απλά και μόνο βάδιζαν.
Μέσα στις κακουχίες ο πόνος για τον χαμό των οικείων δεν ζυγώνει. Δεν είχαν καιρό για στεναχώριες και για κλάματα.
Φτάνοντας στο χωριό Βουλγαρέλι της Άρτας αποφάσισαν να πάνε προς τα απάτητα βουνά των Αγράφων, για να ενωθούν με άλλους αγωνιστές από την Θεσσαλία και να πολεμήσουν τους τούρκους. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες έφτασαν στην Βρεστένιτσα και συνέχισαν προς την οχυρή θέση της μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στον Σέλτσο. Την 22α Δεκεμβρίου έφτασαν εκεί και εγκαταστάθηκαν κατάκοποι από τις πορείες μέσα στο καταχείμωνο. Κάτω από το μοναστήρι περνάει σαν ένα μεγάλο φίδι ο ποταμός Αχελώος (ή Ασπροπόταμος).
Οι Σουλιώτες μάζεψαν προμήθειες και μπαρουτόβολα από τις γύρω περιοχές για την άμυνά τους. Έβαλαν τέσσερις φρουρές στην περίμετρο του μοναστηριού και φύλαγαν κάθε μονοπάτι. Ήξεραν καλά, ότι ο Αλή πασάς δεν θα ησυχάσει αν δεν ξεπαστρέψει όλη την Σουλιώτικη φάρα.
Στο μεταξύ, ο Αλή πασάς μάζεψε στρατό περίπου 5.000 λιάπηδων υπό την αρχηγία του Μπεκήρ Τζογαδούρου και του Βασιάρη για να κυνηγήσουν τους Σουλιώτες και να μην αφήσουν ούτε έναν ζωντανό. Τους ζήτησε μόνο να του φέρουν την Λένω στο χαρέμι του να δει από κοντά την ομορφιά της.
Έρχεται η στιγμή που 8000 τουρκαλβανοί θα κυκλώσουν την Μονή Σέλτσου μαζί με τον Βελή πασά, γιο του Αλή πασά. Οι μήνες όμως, περνάνε χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι οι λιάπηδες για να εξοντώσουν τους Σουλιώτες.
Κάποιος Γιώργης Κίριος από τα Γιάννενα, δασκαλεμένος από τον Αλή πασά που του είχε τάξει το αρματολίκι της Λάκκας, παριστάνει τον μετανιωμένο και ζήτησε μαζί με τον αδελφό του να πολεμήσει στο πλευρό των Σουλιωτών. Ο Κίτσος Μπότσαρης με την μεγαλοψυχία που τον διέκρινε, τον συγχωρεί και τον βάζει στην φρουρά του μοναστηριού. Αυτός όμως τις νύχτες, έχοντας πάντα στον νου του την προδοσία έστελνε μηνύματα στον Μπεκήρ Τζογαδούρο και του αποκάλυψε ένα μονοπάτι που πάει ίσια στην Μονή.
Μέτα την αποκάλυψη του μονοπατιού, οι στρατηγοί καταστρώνουν το ύπουλο σχέδιό τους. Ο Τζογαδούρος θα έκανε ένα ψεύτικο αιφνιδιασμό και θα χτυπούσε τις θέσεις με τους περισσότερους Σουλιώτες όταν 3.000 τουρκαλβανοί με 1.200 εφεδρικούς αλβανούς θα χτυπούσαν τους Σουλιώτες από ένα δύσβατο μονοπάτι στο πιο αδυνατισμένο σημείο από την πλευρά του προφήτη Ηλία.
Στις 15 Απριλίου τα μεσάνυχτα, όπως πριν από κάθε καταιγίδα, έτσι και τότε, η γαλήνια ηρεμία έσπασε με τουφεκίδι και κραυγές τρόμου. Οι λιάπηδες επιτέθηκαν σαν τις ύαινες που περιμένουν να ξεσκίσουν το κουφάρι του ετοιμοθάνατου ζώου. Όμως, οι Σουλιώτες δεν τους έκαναν την χάρη και τους χτύπησαν με ό,τι είχαν. Η κολασμένη νύχτα γέμισε κλάματα, βρισιές και κατάρες πότε στα Ελληνικά πότε στα αλβανικά και πότε στα τούρκικα.
Ο πατέρας της Λένως, ο Νότης Μπότσαρης λαβώνεται στο σώμα. Δύο βόλια τον βρήκαν. Μέχρι να τρέξει να τον βοηθήσει η Λένω τον χτύπησε και τρίτο βόλι. Όταν τον βρήκε ήταν κάτω από ένα δέντρο στον περίβολο του μοναστηριού. Προσπάθησε να τον γιατρέψει όπως – όπως και με λόγια γλυκά να του απαλύνει τον πόνο. Ο Νότης όμως, το ένοιωθε πως είχε φτάσει πια το τέλος του.
Όταν τον ρώτησε η Λένω τι να κάνει, αυτός της αποκρίθηκε: «να πεθάνεις παιδί μου, ήρθε η ώρα σου», όπως απαντούσαν τα αρχαία χρόνια οι Σπαρτιάτισσες μανάδες στους γιους τους «ή ταν ή επί τας».
Εκείνη την στιγμή ένα τέταρτο και τελευταίο βόλι βρίσκει τον Νότη Μπότσαρη στο μέτωπο σωριάζοντας το άψυχο σώμα του στα πρώτα χόρτα του Απρίλη ποτίζοντάς τα με το άγιο αίμα του.
Η Λένω έτρεξε με το σπαθί στο χέρι να ξεφύγει από τους διώκτες της που κατέφθαναν με βήμα ταχύ. Οι άλλες Σουλιώτισσες ξέροντας τον δρόμο της Τιμής πήγαν στην άκρη του γκρεμού που στεφανώνει το μοναστήρι και έπεσαν από ύψος 300 μέτρων στο σκοτεινό βάραθρο. Ένα δεύτερο Ζάλογγο μόλις είχε γεννηθεί.

Η Λένω με χίλια βάσανα κατεβαίνει την απότομη πλαγιά και κατευθύνεται προς τον Αχελώο. Χωρίς δεύτερη σκέψη βούτηξε στα παγωμένα νερά του ποταμού και κολύμπησε με όλη την δύναμη που της είχε απομείνει. Οι τουρκαλβανοί σαν λυσσασμένα σκυλιά την ακολουθούν για να την κατασπαράξουν. Μετά από πολύ πάλεμα στα νερά του ορμητικού ποταμού κατάφερε να φτάσει μια λωρίδα γης που σχηματίστηκε μέσα στο ποτάμι. Κατάκοπη μα σώα βγήκε έξω. Από απέναντι την κοιτούσαν οι λιάπηδες σκεφτόμενοι την αμοιβή που τους έταξε ο πασάς αν του την φέρουν ζωντανή. Ένας λιάπης της φωνάζει «Δεν λυπάσαι πουλάκι μου τα νιάτα σου; Έλα να σε γλυτώσω». Της έδωσε το ντουφέκι του από την λαβή. Η Λένω όμως, ως Σουλιώτισσα προτιμάει χίλιες φορές τον θάνατο πάρα την αιχμαλωσία στα χέρια των πιο αδίστακτων εχθρών της. Προσποιήθηκε λοιπόν πως πάει να πιάσει το ντουφέκι, και χουφτώνει την σκανδάλη. Το βόλι φεύγει σαν μαχαίρι και βρίσκει τον λιάπη σωριάζοντάς τον κάτω. Ένας άλλος βλέποντας την τόλμη της κοπέλας όρμησε κατά πάνω της. Η Λένω τον χτύπησε με τα χέρια της και του έσφιξε τον λαιμό για να το πνίξει. Πάλεψε μ’ όλη της την δύναμη. Του έμπηξε τα νύχια της στα μάτια και στο σώμα. Τέλος τον έσπρωξε στα αφρισμένα νερά του Αχελώου και πέσαν μαζί μέσα κάνοντας πάταγο. Συνέχισε να μάχεται σαν πραγματική λέαινα.
Αυτό ήταν δεν ξαναείδε κανείς πια ζωντανή την γενναία Σουλιώτισσα, την Λένω την κόρη του Νότη Μπότσαρη μα ούτε και τον λιάπη. Από τότε εκείνο το σημείο της όχθης λέγεται «το πήδημα της Καπετάνισσας». Από όλο αυτόν τον χαμό έμειναν όρθιοι μόνο 80 από τους 1.400 Σουλιώτες και άλλους Έλληνες που είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Όλοι οι υπόλοιποι ή σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Για την αυτοθυσία της Λένως γράφτηκαν μετά πολλά δημοτικά τραγούδια, για να θυμίζουν πως μόνη μια κοπέλα 20 χρονών τα έβαλε με την τουρκιά και την «νίκησε». Αυτό είναι το δημοτικό τραγούδι της Λένως.
Όλαις οι καπετάνισσαις από το Κακοσούλι
όλαις την Άρτα πέρασαν, ‘ς τα Γιάννινα τοις πάνε,
σκλαβώθηκαν οι αρφαναίς, σκλαβώθηκαν οι μαύραις,
κʼ η Λένω δεν επέρασε, δεν την επήραν σκλάβα.
Μόν πήρε δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια,
σέρνει τουφέκι σισανέ κ’ εγγλέζικα κουμπούρια,
έχει και ʽς τη μεσούλα της σπαθί μαλαματένιο.
Πέντε Τούρκοι την κυνηγούν, πέντε τζοχανταραίοι.
Τούρκοι, για μην παιδεύεστε, μην έρχεστε σιμά μου,
σέρνω φουσέκια ‘ς την ποδιά και βόλια ‘ς τοις μπαλάσκαις
-Κόρη, για ρηξε τ’ άρματα, γλύτωσε τη ζωή σου.
-Τι λέτε, μωρ’ παλιότουρκοι και σεις παλιοζαγάρια;
Εγώ είμαι η Λένω Μπότσαρη, η αδελφή του Γιάννη,
και ζωντανή δεν πιάνουμαι εις των Τουρκών τα χέρια”.

Οι κλέφτες πολιτικοί έξω, ο ηγούμενος του ΟΧΙ στη φυλακή

Ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ, βρίσκεται υπό περιορισμό και φρουρείται από πραιτοριανούς του συστήματος, οι οποίοι βεβηλώνουν με την παρουσία τους το Άγιο Όρος. Η ελληνική «Δικαιοσύνη», βεβηλώνει τις αρχές και τις αξίες μας. Στην Ελλάδα, αποφυλακίζονται έμποροι ναρκωτικών και διακινητές λαθρομεταναστών, απελευθερώνεται ο «αγαπούλας» για να την κοπανήσει στα Σκόπια και, γιορτάρες μέρες, φυλακίζεται… ηγούμενος μοναστηριού. Σε μια συγχορδία συστημικής υποκρισίας και παράνοιας, η αμερικανοκίνητη, ΠΑΣΟΚική και σαθρή πολιτική εξουσία και οι θεσμοί-υποχείρια (βλ. Δικαιοσύνη ή καλύτερα, «Δικαιοσύνη»), ξεπέρασαν αυτή τη φορά κάθε όριο ανηθικότητας και εθνομηδενισμού. Φυσικά, κανείς πολιτικός, ακόμα και όσοι αποδειγμένα πλέον, έβαλαν το χέρι στο μέλι, δεν έχει μπει στη φυλακή… Ακόμα και αυτοί που σήμερα δεν χαίρουν της βουλευτικής ασυλίας.

Who is who

 Αλλά, ας δούμε λίγο πίσω από την κουρτίνα. Ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ (κατά κόσμον Βασίλειος Κουτσού), δεν είναι απλά ο εγκέφαλος ενός σκανδάλου, όπως προσπαθεί το σύστημα να μας πείσει, με αφορμή μια πληθώρα συναλλαγών, η οποία ελέγχεται για τη νομιμότητά της. Ο κυπριακής καταγωγής (γεννήθηκε στην Αμμόχωστο, σπούδασε Θεολογία στην Αθήνα, εκάρη μοναχός στον Άγιο Όρος το 1982) ιερωμένος, με τον γλαφυρό λόγο, τον οποίο πολλοί άκουγαν όταν οι πολλοί φίλοι της Μονής Βατοπεδίου τον καλούσαν να μιλήσει στις εγκαταστάσεις της αντιπροσωπείας της LADA, στη Λεωφόρο Αθηνών, δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο, ή άλλος ένας προικισμένος ιερέας. Ο ηγούμενος, ο οποίος πολύ πρόσφατα συναντήθηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, με αφορμή την επίσκεψη της Αγίας Ζώνης στη Ρωσία, είναι ο χρηματοδότης της εκστρατείας υπέρ του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν και είναι αδερφός του Νίκου Κουτσού, Αναπληρωτή Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ) της Κύπρου, το οποίο απορρίπτει την προτεινόμενη λύση της ΔΔΟ. Επίσης, ήταν στενός φίλος με τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο. Η ρήση του Νίκου Κουτσού, πάντως, ότι «η λογική έγινε τρέλα και ο συμβιβασμός πατριωτισμός», λέει πολλά για την εποχή μας…

Οι Ρώσοι είναι έξω φρενών
Τι είχε δηλώσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά το προσκύνημά του στην Αγία Ζώνη, απευθυνόμενος στους μοναχούς από το Βατοπαίδι: «αυτό που κάνατε επιδεικνύει αναμφίβολα την εγγύτητα μεταξύ των λαών μας και θα εδραιώσει αυτήν την πνευματική εγγύτητα, θα συμβάλλει στην περαιτέρω ανάπτυξη των διακρατικών σχέσεων».

Και ήρθε η πρώτη ρωσική αντίδραση, μετά την πρωτοφανή μεθόδευση: «Πρόκειται για πρωτοφανές συμβάν και είναι φυσικό που ανησυχούμε. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο γέροντας Εφραίμ είναι για κάτι ένοχος, η σύλληψη του καθηγούμενου ενός μοναστηριού, ενός μοναχού αποτελεί υπερβολικό μέτρο… Η νέα έξαρση αυτής της υπόθεσης άρχισε αμέσως μετά την θριαμβευτική επιστροφή του πατέρα Εφραίμ με την Αγία Ζώνη από τη Ρωσία, μπορεί να είναι μια τυχαία σύμπτωση, όμως πολλοί άνθρωποι βλέπουν εδώ κάποια σχέση, κάποιο πολιτικό παρασκήνιο», δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων INTERFAX, ο πρωθιερέας Ίγκορ Γιακιμτσούκ, γραμματέας του Συνοδικού Τμήματος εξωτερικών εκκλησιαστικών σχέσεων, αρμόδιος για τις διορθόδοξες σχέσεις.

Ο Εφραίμ, παρά το ανήθικο κυνηγητό εναντίον του από τη «Δικαιοσύνη», δεν σταμάτησε να κηρύττει. Πριν λίγες ημέρες, μίλησε σε πιστούς στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου, για πνευματικά θέματα και απάντησε σε ρωτήσεις των πιστών. Στην Εκκλησία, επικρατούσε το αδιαχώρητο. Πολλοί πήγαν και τον άκουσαν και στον πολυχώρο «Αθηναΐδα» της πρωτεύουσας, τον περασμένο Μάιο. Οι φίλοι του ιερωμένου στην Αθήνα αλλά και σε όλη την επικράτεια της χώρας, είναι πραγματικά αναρίθμητοι.

Η Εκκλησία στο πλευρό του, το Πατριαρχείο (ως συνήθως) όχι

Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου, ο οποίος τόνισε ότι η προφυλάκιση του Εφραίμ, είναι απόφαση σκοπιμότητας και υπογράμμισε χαρακτηριστικά: «Δεν εμπιστεύομαι την ελληνική Δικαιοσύνη». Από την πλευρά του, ο μητροπολίτης Κέρκυρας Νεκτάριος, δήλωσε και αυτός ότι η δίωξη Εφραίμ, είναι απόδειξη της δίωξης της Εκκλησίας. Κι όλα αυτά την ώρα που έξω από τη Μονή Βατοπεδίου, βρίσκονται δεκάδες ένοπλοι αστυνομικοί, η παρουσία των οποίων εκεί, ανήμερα των Χριστουγέννων, βεβηλώνει τον ιερό χώρο και προσβάλλει βάναυσα όλους μας.

Οι σχέσεις του Εφραίμ με τη Ρωσία, πάνε πολύ πίσω. Όπως και οι σχέσεις του με την κυβέρνηση της ΝΔ, ιστορία που τον «έκαψε», όταν μεγαλοεπιχειρηματίας, που σήμερα ρίχνει γέφυρες στη Συγγρού, προκειμένου να «καλοπιάσει» το περιβάλλον του Προέδρου της ΝΔ, αποφάσισε να τελειώσει με την (τότε) Ρηγίλλης και να ρίξει την κυβέρνηση (γιατί εδώ, ως γνωστόν, όποιος θέλει κάνει ό,τι θέλει). Φυσικά, εδώ δημιουργήθηκε ένα τρίγωνο ΝΔ-Μόσχας-Εφραίμ, το οποίο επί της κυβέρνησης της ΝΔ, έβγαλε τα πόδια έξω από το πάπλωμα, όπως λένε άνθρωποι που παρακολούθησαν τότε τα πράγματα, εκ του σύνεγγυς.

Η Μονή Βατοπαιδίου, θεματοφύλακας του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, χρειαζόταν χρήματα για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές της. Και επιδίωξε να αποκτήσει μετρητά. Εδώ, υπάρχει μπόλικη υποκρισία εκ μέρους των ΜΜΕ. Το Βατικανό, προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές του, έχει εδώ και αιώνες, ιδιόκτητες τράπεζες. Όσον αφορά στη Μονή Βατοπαιδίου, διακρίνεται για την ιεραποστολική της αλλά και τη φιλανθρωπική της δραστηριότητα, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Η Μονή, έχει χρηματοδοτήσει την ίδρυση ορθόδοξων μονών στις ΗΠΑ, στηρίζοντας ποικιλοτρόπως την οικεία ορθόδοξη Εκκλησία. Εδώ και καιρό, στηρίζει το φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και ιδιαίτερα τη σίτιση απόρων. Είναι γεγονός ότι εδώ και χρόνια, όσοι χρειάζονται χρήματα για φιλανθρωπίες, απευθύνονται στο Βατοπαίδι. Και ποτέ δεν βρήκαν την πύλη κλειστή. Μάλιστα, η Μονή Βατοπαιδίου ετοίμαζε κέντρο αποκατάστασης αναπήρων και απεξάρτησης, σε συνεργασία με την Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Σημειώνουμε ότι η Μονή στηρίζει αναρίθμητες άπορες οικογένειες, πολλούς αποφυλακισμένους που προσπαθούν να ενσωματωθούν στην κοινωνία και να κερδίσουν την αγάπη και την εμπιστοσύνη μας, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που βρήκαν καταφύγιο στους κόλπους της, βλέποντας τη ζωή τους να αλλάζει.

Δεν υπάρχει άνθρωπος της πιάτσας, που να μη γνωρίζει τις σχέσεις του Εφραίμ με τη Μόσχα. Δεν υπάρχει παράλληλα άνθρωπος στην πιάτσα που να μη γνωρίζει την εξάρτηση του ΠΑΣΟΚ από την αμερικανική πρεσβεία, αλλά και την (δεδηλωμένη εξάλλου) έχθρα των στελεχών του για ο,τιδήποτε ρωσικό, ή εν τέλει, μη αμερικανικό. Οι εξελίξεις γύρω από τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, αποδεικνύουν άλλωστε του λόγου το αληθές.

Τέλος, για πολλούς πιστούς, η «αφωνία» της ΝΔ αλλά και της Αρχιεπισκοπής για την υπόθεση, καταγράφεται ως τουλάχιστον αηδιαστική…

Ο Ύμνος της ΕΟΚΑ και τα Κυπριακά Κάλαντα! Η συνύπαρξη της Ελληνικής Ιστορίας της Κύπρου και του Ελληνικού πολιτισμού της!

Ευχόμαστε στους απανταχού συν-Έλληνες καλά Χριστούγεννα και είθε η γέννηση του Σωτήρος του κόσμου να ξαναγεννήσει το Φως!

Συνοδεύουμε τις ευχές μας με τον Ύμνο της ΕΟΚΑ που ενέπνευσε το λαό μας να γράψει σελίδες ηρωισμού εφάμιλλου της Ελληνικής Ιστορίας μας  και με τα Κυπριακά Κάλαντα. Τόσο η μουσική όσο και ο στίχος τους είναι πλήρως εναρμονισμένα με  το πνεύμα του ευρύτερου Ελληνισμού! Το ακούτε μωρέ ακελικά και νεοφιλελεύθερα νεοταξίτικα ζωντόβολα;  

 

Με τη όλη την πίκρα της ψυχής μας στη ξεχασμένη αίγλη του Ελληνισμού της Κύπρου, στην ΕΟΚΑ και στον Αρχηγό της που ενέπνευσε  τους έφηβους να οδηγούνται με ενθουσιασμό μπροστά στην αγχόνη ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο,
Μη αγωνία και πόνο για τη μάνα Ελλάδα,
Με ξέχειλη οργή γιατί η ιδιαίτερη μας πατρίδα διαφεντεύεται από αυτούς που ποτέ δεν έριξαν μια τουφεκιά για λογαριασμό της αλλά τουναντίον κατέδιδαν τους αγωνιστές! Με άκρατη οργή διότι η Πατρίδα μας διαφεντεύεται  από τους Άχρηστους εθνομηδενιστές που ονειρεύονται να κατασκευάσουν μια νέα Κύπρο, πνιγμένη στη διαφθορά και στο χρήμα των υδρογονανθράκων,  που θα κατοικείται από ότιδήποτε άλλο εκτός από Έλληνες! Που θα κατοικείται από Ακελικούς, Τούρκους, Λατίνους, Μαρωνίτες και πάσης φυλής  μουσουλμάνους και άλλα ανδράποδα,  τους οποίους θα κυβερνούν εκ περιτροπής αυτοί και οι αδελφοί τους Τούρκοι! Που ήδη τους κουβάλησαν στις πόλεις μας, ετοιμοπόλεμους στους θυλάκους, καλοταϊσμένους από το υστέρημα του λαού μας ώστε νταβραντισμένοι και πολυπληθείς, μόλις οι εξουσιαστές τους δώσουν το σύνθημα, να πέσουν με το λεπίδι στον Ελληνικό πληθυσμό και να τον εξαλείψουν, όπως άλλοτε…!
Με ελπίδα όμως στον Αγώνα μας και πίστη στο Θεό και στο Έθνος μας, γιορτάζουμε και αυτά τα Χριστούγεννα με το νου μας στραμμένο στη λευτεριά της Πατρίδας!
Ευχόμαστε στους απανταχού Συν-Έλληνες καλά Χριστούγεννα και είθε η γέννηση του Σωτήρος του κόσμου να ξαναγεννήσει το Φως!  Να κατανικήσει το σκοτάδι και να ξαναφέρει την ελπίδα στις καρδιές του λαού μας!

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ ΑΠΟΚΟΠΤΕΙ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΣΕ ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΙΔΩΣ ΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ

ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΣΕ ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ
Η Κυπριακή Οικονομία ταλανίζεται και υφίσταται κλυδωνισμούς από την παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία εδώ και αρκετό καιρό κτυπά και τη δική μας πόρτα.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες των προσπαθειών και των σχεδιασμών της Κυβέρνησης αλλά και όλων των φορέων της οικονομίας για περικοπές στους μισθούς, τα ωφελήματα και τα επιδόματα που παρέχονται στους Κύπριους πολίτες που στοχεύουν κυρίως στην εξοικονόμηση του Δημόσιου χρήματος και στη συνεπαγόμενη μείωση του Δημοσιονομικού ελλείμματος.
Και ενώ ο λαός υπομένει αγόγγυστα τις οικονομικές και κοινωνικές περικοπές, ουδείς  λόγος γίνεται για περιστολή ή μείωση των δημόσιων βοηθημάτων και των επιδομάτων που συνεχίζουν να παρέχονται χωρίς φειδώ και πέραν από κάθε λογική στους αιτητές ασύλου, τους πολιτικούς πρόσφυγες, τους ούτω καλούμενους δικαιούχους συμπληρωματικής προστασίας κτλ κτλ.
Αξίζει να σημειωθεί- για χάριν ενημέρωσης των αναγνωστών- ότι το παρεχόμενο βοήθημα στους πιο πάνω είναι €452 για τον πρώτο λήπτη, €135 για παιδί κάτω των 14 ετών και €226 για παιδί άνω των 14 ετών.
Τα αντίστοιχα επιδόματα που παρέχονται π.χ. Γερμανία (αυτό τον οικονομικό κολοσσό) είναι €184 για τον πρώτο λήπτη, €112 για παιδί κάτω των 7 ετών και €115 για παιδί άνω των 8 ετών.
Υπενθυμίζω επίσης ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Τμήματος Ευημερίας το ποσό που δαπανήθηκε για υπηκόους τρίτων χωρών από τον Ιανουάριο 2011 μέχρι τον Αύγουστο του 2011 ανήλθε στα €13. 891.050 και κατ’ αναλογία το ποσό αυτό θα ξεπεράσει τα 22 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.
Να σημειωθεί επίσης ότι τα ποσά αυτά αντλούνται από τον Κρατικό προϋπολογισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και ουδεμία επιχορήγηση δίνεται από τα Ευρωπαϊκά ταμεία όπως εσκεμμένα και ψευδώς διαδίδεται για να απαμβλυνθεί η λαϊκή αντίδραση.
Πιστεύουμε ακράδαντα στην άμεση ανάγκη ριζικής αναθεώρησης της Μεταναστευτικής μας πολιτικής ούτως ώστε να εξοικονομηθούν τα αλόγιστα κονδύλια που δαπανώνται στις διάφορες κατηγορίες μεταναστών/ λαθρομεταναστών και να περισωθούν οι θέσεις εργασίας που θυσιάζονται σε βάρος των Κυπριών ανέργων και υποαπασχολούμενων.
Ανάμεσα σε άλλα θα μπορούσαν να υιοθετηθούν τα ακόλουθα μέτρα:
α) Να γίνουν όλες οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις ούτως ώστε να απεξαρτητοποιηθούν όλες οι ομάδες των υπηκόων τρίτων χωρών (αιτητές πολιτικού ασύλου, πολιτικοί πρόσφυγες, δικαιούχοι συμπληρωματικής προστασίας κτλ) από τον Περί Δημοσίων Βοηθημάτων Νόμο και να υπαχθούν κάτω από άλλη ξεχωριστή Νομοθεσία που να είναι επίσης συμβατή με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες.
β) Οι Πρόνοιες  της νέας νομοθεσίας να λαμβάνουν υπόψη τις νέες πραγματικότητες και δεδομένα καθώς επίσης και τις εμπειρίες που αποκτήθηκαν.
γ) Επίσης η νέα νομοθεσία να υιοθετήσει όλες τις χρήσιμες πολιτικές και πρακτικές άλλων Ευρωπαϊκών Χωρών όπως π.χ. η παροχή στέγης χαμηλού κόστους σε κέντρα υποδοχής, η κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών τους με κουπόνια κτλ.
δ) Να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα- συμπεριλαμβανομένης και της διαχείρισης του ‘περί Ιδιωτικών Γραφείων Εργασίας Νόμου’ ούτως ώστε να ξηλωθούν τα κυκλώματα που παράγουν και διακινούν το σωματεμπόριο και εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ανάγκη για μια καλύτερη ζωή.  
Είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς οι μετανάστες έχουν μείνει κυριολεκτικά στο απυρόβλητο ενώ οι Κύπριοι πολίτες υποφέρουν αι δυστυχούν.
Ανδρέας Μορφίτης

Η Ένωση παραμένει αδήριτη γεωπολιτική αναγκαιότητα



Γιατί και πώς υπονομεύθηκε ο Αγώνας

Ο Αγώνας παρέμεινε ημιτελής και δεν ευοδώθηκε ο στόχος της Ένωσης διότι η πολιτική ηγεσία Λευκωσίας και Αθηνών, πίσω από τι πλάτες των αγωνιστών και του λαού, επεξεργαζόταν άλλα σχέδια.

Η πολιτική ηγεσία αποτελείτο από ένα ετερόκλητο σχήμα οικονομικών παραγόντων, που είχαν οικονομική και πολιτική εξάρτηση από το Λονδίνο, όπως μεγαλοδικηγόροι, γιατροί και επιχειρηματίες. Αυτό το σχήμα, που αποτέλεσε την άρχουσα τάξη και την οποία η Αγγλική πολιτική μεθοδευμένα προσεταιρίστηκε, συνεπικουρούμενη από το ΑΚΕΛ, το οποίο ως κόμμα πρακτόρευε τα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης στην Κύπρο, είχε κάθε λόγο να εναντιώνεται στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Επιπλέον, την πολιτική της Ενώσεως υπονόμευσαν και άλλα μικροσυμφέροντα, προϊόντα μικρόψυχης μωροφιλοδοξίας, τα οποία προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων υπαγόρευσαν την άσκηση μικροπολιτικής.

Η αλλαγή πλεύσης από την Ένωση στην ανεξαρτησία απεφασίσθη ήδη από το 1956, στις Σεϋχέλλες, από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο μετά από μυστική διαβούλευση μετά του εντολοδόχου των Εγγλέζων και τότε Γενικού Εισαγγελέα Κρίτωνα Τορναρίτη. Η απόφαση του Μακαρίου για στροφή από την Ένωση στην Ανεξαρτησία ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο 1958 στην Μπάρμπαρα Κάσολ και αυτή του η απόφαση χαιρετίσθηκε με ιδιαίτερη ικανοποίηση από το εγκληματικό δίδυμο Καραμανλή – Αβέρωφ, οι οποίοι είχαν ήδη, προσυπογράψει από το 1956 το γνωστό μνημόνιο Καραμανλή – Πιπινέλη, βάσει του οποίου εδεσμεύοντο να μην ενοχλήσουν τα Αγγλικά συμφέροντα στο Νησί. Το πνεύμα της ανεξαρτησιακής λογικής και οι φορείς του, μοιραία, συνεκρούσθησαν με τους αγωνιστές που είχαν στόχο την Ένωση και μόνο την Ένωση.

Θα έπρεπε ένας εμπνευσμένος ηγέτης να είχε προβλέψει τη σύγκρουση και να την είχε προλάβει. Ο Μακάριος όχι μόνο δεν την πρόλαβε αλλά την υποδαύλισε με αποτέλεσμα να οδηγήσει το λαό στον εθνικό διχασμό και στον εμφύλιο πόλεμο. Τις εν λόγω εξελίξεις πριμοδότησαν εντέχνως η Αγγλία και Τουρκία αφού ήδη, δια των συμφωνιών εγκαθίδρυσης, έθεσαν τις νομικές προϋποθέσεις για εισβολή. Με τις κατάλληλες μεθοδεύσεις επέτυχαν την απογύμνωση της Κύπρου από την Ελληνική Μεραρχία, στη συνέχεια τη διάλυση της Εθνικής Φρουράς και την εξασφάλιση της μη επέμβασης της Ελλάδας κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η επίσημη Ελλάδα, καθ’ ον χρόνο η Κύπρος εβιάζετο, πανηγύριζε την επιστροφή της δήθεν Δημοκρατίας και δια του στόματος του κουφού εθνοπροδότη αναφωνούσε ότι εκείτο μακριά για να παρέμβη!     

Οι συνέπειες της μη ευόδωσης του Αγώνα 

Η μη ευόδωση του Αγώνα της Ένωσης και η παραμονή της Κύπρου ως ανεξάρτητης, την άφησε ανοχύρωτη και ακάλυπτη απέναντι στην Τουρκική βουλιμία.

Η Κύπρος ως ενεργειακός κόμβος τότε και με τη δεδομένη γεωπολιτική της θέση, καθίστατο πρόκληση για τις μεγάλες δυνάμεις και την Τουρκία. Αποτελεί νόμο απαράβατο της γεωπολιτικής ότι η ισχυρή ενδοχώρα συμπιέζει τα ασθενή παράλια. Η μικρή και ανεξάρτητη και κατ’ επέκταση ανοχύρωτη Κύπρος, αποτελεί στην ουσία προέκταση των ακτών της ισχυρής Τουρκίας, όπως την προσδιορίζει εξ’ άλλου ο ίδιος ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Συνεπώς καθίστατο επιτακτική ανάγκη η επίτευξη του σκοπού της Ένωσης, ανάγκη η οποία εξακολουθεί μέχρι σήμερα να παραμένει επιτακτική.

Αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός ότι καμία Ελληνική κυβέρνηση (με εξαίρεση τη κυβερνήση του Γεωργίου Παπανδρέου) δεν μπόρεσε να αντιληφθεί και να αξιοποιήσει τη γεωπολιτική θέση της Κύπρου. Η αδυναμία των Ελληνικών κυβερνήσεων να αντιληφθούν το αυτονόητο οφείλεται στην εθελοδουλία τους, η οποία απέβλεψε να υπηρετήσει ξένα συμφέροντα και όχι το Έθνος.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου λοιπόν, που συνέλαβε τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου για την Ελλάδα, υιοθέτησε ενωτική πολιτική και εν τοις πράγμασι το επέτυχε. Με την αποστολή της Ελληνικής Μεραρχίας στην Κύπρο το 1964 η Ένωση επετεύχθη. Το μόνο που απέμεινε ήταν η τυπική ανακήρυξη της, η οποία ωστόσο προσέκρουσε στην άρνηση Μακαρίου, ο οποίος διέβλεπε ότι η Ένωση δεν θα επροσέφερε σ’ αυτόν την αίγλη και την προβολή που του προσέφερε το Κυπριακό κρατίδιο, του οποίου ως ηγέτης είχε τη ψευδαίσθηση ότι διαδραμάτιζε ρόλο στη διεθνή σκακιέρα δίπλα από τους τριτοκοσμικούς ηγέτες Νεχρού, Χαϊλέ Σελασιέ, Νάσερ και Τίτο.  

Κατ’ εκείνη την περίοδο μάλιστα το ΝΑΤΟ ήταν έτοιμο να αποδεχθεί την ντε φάκτο Ένωση και ήδη είχε αποδεχθεί την κάθοδο της Μεραρχίας στο Νησί. Το ΝΑΤΟ απέβλεπε με τον τρόπο αυτό να χρησιμοποιήσει το γεωπολιτικό πλεονέκτημα της Κύπρου, η οποία ως κόμβος ενεργειακός καθίστατο μείζονος σημασίας για τα δυτικά συμφέροντα.

Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ συνεχίζεται             

Εμείς οι Έλληνες εθνικιστές, βλαστάρια της νότιας εσχατιάς του Ελληνισμού, πιστοί τοις κείνων ρήμασι, συνεχίζουμε τον Αγώνα. Ένας αγώνας ο οποίος επιβάλλεται να συνεχίσει διότι:

1. Δικαιώνεται έτσι το αίμα των νεκρών μας

2. Δικαιώνεται η Ιστορία

3. Εξασφαλίζεται γεωστρατηγικά η Κύπρος, η οποία θα πάψει να είναι η αμελητέα απομονωμένη κουκίδα της Μεσογείου και η εν δυνάμει προέκταση των τουρκικών ακτών. Η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα προεκτείνει τα Ελληνικά σύνορα στη νοτιοανατολική πλευρά της Μεσογείου και μεταφέρει την Ελλάδα στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας. Αναβαθμίζεται έτσι γεωστρατηγικά τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα. Όπως παραστατικά το θέτει ο ίδιος ο Νταβούτογλου, η Ελλάδα θα αγκαλιάζει μαλακά την Κύπρο στις δυτικές ακτές της και με την ανατολική της πλευρά θα απειλεί να καρφώσει σαν ξίφος το μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας. 

Ο εθνικός πόθος της Ένωσης λοιπόν δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με στομαχική διάθεση, μια προσέγγιση η οποία δυστυχώς πέρασε στις τάξεις του λαού. Σε όλους αυτούς του κοιλιόδουλους, οι οποίοι θεωρούν ότι η οικονομικοί δείκτες της Κυπριακής Δημοκρατίας ευημερούν καλύτερα από τους αντίστοιχους της Ελλάδας, θα πρέπει να αντιτάξουμε ότι μόνο η Ένωση εξασφαλίζει την βιολογική τους επιβίωση, η οποία επαπειλείται. Στους δε δικούς μας, τους ρομαντικούς, δεν χρειάζεται να παραθέσουμε επιχειρήματα διότι η έγνοια αυτών είναι η πολιτιστική και εθνική επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου. Γι’ αυτούς η δικαίωση των εθνικών αγώνων και η ηθική δικαίωση των πόθων τους είναι το μείζον. Για όλους τους λοιπούς τεχνοκράτες παραθέτουμε το επιχείρημα της Ένωσης ως αδήριτης γεωπολιτικής αναγκαιότητας, η οποία θα αναβαθμίσει γεωστρατηγικά το Νησί και τον Ελληνισμό ευρύτερα.

Η Ένωση θα αναδείξει τη μικρή Ελλάδα σε Μεγάλη, και μια μεγάλη Ελλάδα θα μπορεί να διεκδικήσει θέση στο γεωπολιτικό γίγνεσθαι, νοουμένου όμως ότι οι εξωνημένοι πολιτικοί της αντικατασταθούν από ηγέτες ικανούς και εμπνευσμένους, ταγμένους στην εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος και το αντεθνικό αντιλαϊκό σημερινό Ελληνικό κρατίδιο, θα μετατραπεί σε Κράτος Εθνικό, του οποίου η έγνοια θα είναι η εξυπηρέτηση του λαού και η ιστορική συνέχεια της πορείας του Έθνους.    

Η Αγγλική Σχολή Λευκωσίας, στρατηγείο επιχείρησης αφελληνισμού της Κύπρου

 

Η Αγγλική Σχολή Λευκωσίας, στρατηγείο επιχείρησης αφελληνισμού της Κύπρου

Όταν οι Βρετανοί, το 1878, πατούσαν το πόδι τους στην Κύπρο δεν είχαν σκοπό να φύγουν. Μεθοδεύοντας τη μόνιμη παραμονή τους στο Νησί εξακολούθησαν να κυβερνούν και μετά την επίπλαστη ανεξαρτησία και να ασκούν πολιτική μέσω των προγεφυρωμάτων τους, δηλαδή του  ΑΚΕΛ και της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας. Προκάλεσαν και υποβοήθησαν την εισβολή το 1974, επαναφέροντας έτσι τους Τούρκους στην Κύπρο και τώρα με μεθοδεύσεις προσπαθούν να υφαρπάξουν το Κράτος μας και να το μεταβιβάσουν σ’ αυτούς, χρησιμοποιώντας πάλι τα προγεφυρώματά τους, το ΑΚΕΛ και τους  πλουτοκράτες.
Οι Εγγλέζοι μελετώντας εγκαίρως την ψυχοσύνθεση των προγόνων μας, αντελήφθησαν ότι η καταχωνιασμένη στις ψυχές των, Ελληνικότητα (…την Ελλάδα θέλωμεν κι’ ας τρώγωμεν πέτρες…) αποτελούσε εμπόδιο στα σχέδιά τους. Συνεπώς η Ελληνική συνείδηση και  το Ελληνικό ήθος και έθος θα έπρεπε να εξαλειφθούν. Σαν υποκατάστατο της Ελληνικής συνείδησης επεδίωξαν τη δημιουργία κυπριακής, τάχα, συνείδησης.  Για τη δημιουργία των απαραίτητων κοινωνικών μηχανισμών διοχέτευσης της πολιτικής τους,  φρόντισαν να ιδρύσουν το 1889 την αγγλική μασονική στοά Saint Paul’s, η οποία πολύ σύντομα ρίζωσε και απέδωσε καρπούς.  Ταυτόχρονα στόχευσαν στον εξαγγλισμό της παιδείας.
Οι τότε φωτισμένοι Έλληνες της Κύπρου προς εξουδετέρωση των προσπαθειών των Άγγλων, ίδρυσαν το 1893 στη Λευκωσία το Παγκύπριο Γυμνάσιο, το οποίο έμελλε να αναδειχθεί ως ο θεματοφύλακας της εθνικής ιδέας.  Εξέχουσα προσωπικότητα της εποχής και φλογερός απόστολος της ενωτικής ιδέας, αναδεικνύεται μεταξύ άλλων και ο Μανιάτης καθηγητής Νικόλαος Καταλάνος, ο οποίος όμως θα απελαθεί από την Κύπρο, όταν οι μαθητές του στις 25 Μαρτίου 1921, αγνόησαν την απαγόρευση του αποικιοκρατικού καθεστώτος να παρελάσουν, με συνέπεια να απειληθούν σοβαρές ταραχές.
Σε αντιστάθμισμα της ίδρυσης του Παγκυπρίου Γυμνασίου, οι Άγγλοι ίδρυσαν την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Έκτοτε το εν λόγω ίδρυμα ανέλαβε στρατηγικό ρόλο εθνικής αποδόμησης του Ελληνισμού της Κύπρου. Η αλωμένη Κυπριακή πολιτεία όχι μόνο καμώνεται ότι δεν βλέπει αλλά συνεργεί κιόλας στην προσπάθεια των Άγγλων. Η Αγγλική Σχολή διοικείται από Εγγλέζο διευθυντή, ενώ χρηματοδοτείται από το Κράτος μας. Μετά το άνοιγμα των κατοχικών οδοφραγμάτων αρκετοί Τούρκοι μαθητές φοιτούν δωρεάν στην Αγγλική Σχολή και εκπαιδεύονται πώς θα τουρκοποιήσουν την Κύπρο με δαπάνες του Έλληνα Κύπριου φορολογούμενου. Και ως Τούρκοι, που είναι, συμπεριφέρονται προκλητικά και αχάριστα! Προ διετίας έφτυσαν Ελληνόπουλο, συμμαθητή τους, διότι έφερε σταυρό στο στήθος. Τα Ελληνόπουλα αντέδρασαν ως όφειλαν και τα  επεισόδια έγιναν αφορμή να πληροφορηθούμε ότι εκεί γίνονται τα αίσχη. Μεταξύ άλλων απαγορεύεται η χρήση Ελληνικών και Χριστιανικών συμβόλων. Επίσης δημιουργήθηκε κατάλληλα διαμορφωμένη αίθουσα για τους Τούρκους μαθητές, στην οποία αναρτήθηκε Τουρκική σημαία και το πορτραίτο του Κεμάλ Ατατούρκ. Οι Έλληνες μαθητές εκπαιδεύονται για να μισήσουν την Ιστορία τους και σ’ αυτή την προσπάθεια πρωτοστατούν καθηγητές, κατά φαινότυπο Ελληνοκύπριοι. Προεξάρχουσα φυσιογνωμία μάλιστα, σύζυγος  λαλίστατου ακελικού παράγοντα, η οποία προέβαινε σε ωμή τουρκική προπαγάνδα.
Πρόσφατα η διεύθυνση της Σχολής, κατά την ασυνάρτητη εκδοχή του Χριστόφια, περί διδύμων  αδελφών Λαμπρής και μπαϋραμιού,  καθιέρωσε την τουρκική αυτή γιορτή ως αργία.  Αφού η αντίδραση μας υπήρξε υποτονική έως ανύπαρκτη, τώρα προχωρούν στο επόμενο βήμα. Καθιερώνουν ως αργία και  την 15η Νοεμβρίου, την  ημέρα ανακήρυξης του ψευδοκράτους.
Ευτυχώς η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών, αντιδρώντας έστω και τώρα, επικαλούμενη την οικονομική στενότητα, πάγωσε το κονδύλι, το οποίο δίδεται ετησίως στην Αγγλική Σχολή και  το οποίο βέβαια ενεκρίθη από το ανθελληνικό Υπουργείο Παιδείας. Το Συμβούλιο της Σχολής ενεργοποιήθηκε αμέσως. Ζήτησε εξηγήσεις από τη Βουλή για την περικοπή του κονδυλίου. Πραγματοποίησε ήδη επαφή με τον μονίμως χαμογελαστό, ΓΓ του ΑΚΕΛ, από τον οποίο ζήτησε όπως η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΑΚΕΛ συμβάλει προς την αποδέσμευση του κονδυλίου  και αυτός έσπευσε ασμένως να στηρίξει την απαίτηση της Σχολής, διότι  κατά τις δηλώσεις του,  η Αγγλική Σχολή πρέπει να αφεθεί να λειτουργήσει.
Ταυτόχρονα ενεργοποιήθηκαν και οι «Ορτινάτσες» των Αγγλοτούρκων. Δημοσιεύουν ότι η δέσμευση του κονδυλίου συνιστά προσπάθεια μελών  της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών να εκβιάσουν και να τρομοκρατήσουν τη διεύθυνση της Αγγλικής Σχολής ώστε να μην προχωρήσει σε οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις και πως η προσπάθεια των εν λόγω μελών αποτελεί ξεκάθαρη και προκλητική πολιτική παρέμβαση σε εσωτερικά ζητήματα της Σχολής. Τα αντηχεία αυτά των Άγγλων προπαγανδίζουν ότι  όσοι δεν θέλουν τη συνύπαρξη (δηλαδή την παράδοση στους Τούρκους)  θέλουν τη διχοτόμηση και για αυτό πολεμούν την Αγγλική Σχολή. 
Βέβαια αυτοί κάνουν καλά τη δουλειά τους! Οι Έλληνες της Κύπρου τι κάνουν; Θα αντιδράσουν επιτέλους ή θα καταντήσουν σαν τον κακομοίρη του Γαλλικού ανεκδότου «…και κερατωμένοι και δαρμένοι»;
Παναγιώτης Κλεοβούλου
Δικηγόρος

Οφείλουμε να σφυρηλατήσουμε τα σώματα και τις ψυχές μας για τις μέρες που έρχονται

 

Μονόζυγομαν : νέα μόδα που κερδίζει όλο και περισσότερους νέους στη Ρωσία

Θέληση, Χαρακτήρας, Υγεία και Δύναμη. Χωρίς έξοδα, εξοπλισμούς και προπονητές. Μακριά από το αλκοόλ, τσιγάρα, ναρκωτικά και … από τα κόμματα του συστήματος.

Μετά από ένα χρόνο προπόνηση

http://polemosgenel.blogspot.com/

Μας εξισλαμίζει ο Άχρηστος! Δίνει “χριστουγενιάτικο μποναμά” στους μουσουλμάνος κατά προτεραιότητα!

Ξεσηκωθείτε, γιατί τον ανεχόμαστε; Μας εξισλαμίζει ο Άχρηστος! Δίνει “χριστουγενιάτικο μποναμά” στους μουσουλμάνος κατά προτεραιότητα!

ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ –  

Σάλος επικρατεί σε όλα τα επαρχιακά γραφεία Ευημερίας…

Ο λόγος είναι ότι έχουν δοθεί ρητές  οδηγίες από τους αρμόδιους να πληρωθούν τώρα για τις γιορτές ΠΡΩΤΑ οι ξένοι, δηλαδή όλοι αυτοί οι πολιτικοί πρόσφυγες που έχουν γεμίσει τη Κύπρο, οι κοινοτικοί (δηλαδή Βούλγαροι, Ρούμανοι, Πολωνοί κτλ), οι Τουρκοκύπριοι “αδελφοί” μας (που δυστυχούν οι καημένοι και πρέπει να τους δίνουμε επιδόματα) και όσοι γενικά έρχονται στη Κύπρο για να απολαμβάνουν τα παχυλά επιδόματα που τους προσφέρει απλόχερα η κυβέρνηση…
Μήπως οι αρμόδιοι Υπουργοί που θέλουν και νοιάζονται πρώτα για την ευημερία των ξένων διερωτήθηκαν πόσες οικογένειες Κυπρίων δυστυχούν και πόσοι δεν έχουν καν λεφτά να πληρώσουν την ΑΗΚ που μετά τη φονική έκρηξη στο Μαρί αντί να είναι ποιο επιεικείς λόγω της αύξησης και στους λογαριασμούς αποσυνδέουν το ρεύμα από τα σπίτια χωρίς καμία διάκριση; Μήπως το γνωρίζουν αυτό οι αρμόδιοι Υπουργοί;
Μήπως γνωρίζουν οι αρμόδιοι Υπουργοί πόσες οικογένειες περιμένουν για μήνες τα επιδόματα  ασθενείας  τους που δικαιούνται και είναι το μόνο εισόδημα που έχουν και το περιμένουν  πως και πως για να περάσουν τις γιορτές  τους και οι “χρυσοπληρωμένοι” δημόσιοι υπάλληλοι (λόγω φόρτου εργασίας!!!) τους λένε ότι θα το πάρουν μετά τις γιορτές…… Αν μπεις στο κόπο να πάρεις τηλέφωνο και σας προκαλώ να δοκιμάσετε, δεν θα βρείτε καμία απολύτως ανταπόκριση….
Παρακαλώ τους κρατούντες να μπουν στο κόπο να μας εξηγήσουν γιατί όλοι αυτοί η διάκριση και η απαξίωση στους Κύπριους ανέργους και δυσπραγούντες; Μήπως επειδή  δεν μπαίνουν καν στο κόπο να σας ψηφίσουν πλέον ενώ οι ξένοι που τους εκδώσετε και ταυτότητες και βιβλιάρια και ετοιμάζετε και τα διαβατήρια τους ψήφισαν όλοι στις εκλογές….
Λυπάμαι Χριστόφια με τους Υπουργούς σου που έχετε γραμμένους τους Κύπριους και βοηθάτε τους ξένους… Ξυπνάτε πριν είναι αργά γιατί ο κόσμος ξύπνησε και θα ξεσηκωθεί σύντομα….
http://www.xkarfoma.net/
http://antistasi.org/?p=23128